เธอคิดว่า เจ้าลูกแกะพวกนี้ก็น่าจะเป็นประชากรของเสวี่ยแมะแมะ พวกมันน่าจะฟังคำของเสี่ยวเบเบะ
เสวี่ยแมะแมะเดินไปตรงหน้ากลุ่มลูกแกะ พูดด้วยเสียงนุ่มนิ่มว่า "พี่ ๆ จ๋า พวกพี่ออกไปข้างนอกสักครู่ได้ไหม พอดีเรามีธุระนิดหน่อยน่ะ"
เหล่าลูกแกะพากันอึ้ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง ลูกแกะตัวหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อน "ลูกแกะที่ไหน กล้าดียังไงมาพูดจาใหญ่โตแบบนี้ จะให้พวกเราออกไปพวกเราก็ต้องออกไปงั้นเหรอ เจ้าเป็นใคร!"
ลูกแกะตัวอื่น ๆ พูดขึ้นบ้าง "ใช่ เจ้าเป็นใคร ทำไมพวกข้าต้องหลีกทางให้เจ้าด้วย"
เจ้าแกะน้อยอาจนึกไม่ถึงว่าจะเจอสถานการณ์แบบนี้ มันรีบพูดว่า "นี่บ้านของข้า..."
ลูกแกะที่พูดก่อนหน้านั้นหัวเราะลั่น "เจ้าแกะน้อย ว่าบ้านของเอ็ง แต่นี่บ้านของพวกข้าต่างหาก ถุย!"
ลูกแกะตัวอื่นก็ไม่เกรงใจ "ใช่ นี่บ้านของพวกเรา!"
"ไล่เจ้าลูกแกะตัวจ้อยนี่ไปให้พ้น ตัวแค่นี้ไม่แน่ว่าอาจเพิ่งเกิดก็ได้ ฮ่า ๆ"
"นั่นสิ ตัวจ้อยจัง จะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานรึเปล่านะ!"
เสวี่ยแมะแมะตะลึงงัน กะพริบตาปริบ ๆ น้ำตาคลอ "นี่... นี่มันบ้านของข้าจริง ๆ นะ..."
ลู่ซิงเฉินเข้าใจเสียงพูดของพวกแกะได้ เมื่อเห็นเสวี่ยแมะแมะถูกกลั่นแกล้ง เธอจะทนดูอยู่ได้อย่างไร รีบเข้าไปอุ้มเสวี่ยแมะแมะ สะบัดแส้อ่อนในมือ "พวกเราจะกลับบ้าน ถอยไปให้ไว!"
ที่เธอสุภาพกับลูกแกะที่นี่มาตลอด ก็เพราะเห็นแก่หน้าเสวี่ยแมะแมะ เมื่อพวกมันไม่ให้เกียรติเจ้าแกะน้อย เธอก็ไม่จำเป็นต้องให้ท่าดี ๆ กับพวกมัน