แพนด้าก็ชอบกินผลไม้เหมือนกันนะ ไม่รู้ว่าสตรอว์เบอร์รีนี้จะถูกใจเจ้าตัวเล็กนี่ไหม
เจ้าแพนด้าน้อยดมฟุดฟิด แล้วก็เคี้ยวกร้วมๆ อย่างมีความสุข
กินเสร็จ มันก็ร้องออดอ้อนขอเพิ่มจากลู่ซิงเฉิน ลู่ซิงเฉินป้อนให้อีกเจ็ดแปดลูก สุดท้ายกลัวมันกินมากเกินไปเลยไม่ให้กินเด็ดขาด
"เจ้าตัวเล็ก แม่ของเจ้าล่ะ?" ลู่ซิงเฉินลูบหัวเจ้าตัวเล็กอย่างเอ็นดู
"อ๊องๆ!" เจ้าแพนด้าน้อยพยายามกระโดดลง
ลู่ซิงเฉินวางมันลง มันเดินเซ่อเซอะมุ่งหน้าเข้าไปในดงไผ่ลึก
ลู่ซิงเฉินคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายทนแรงดึงดูดใจไม่ไหว เดินตามเข้าไป
เธอคิดว่า ถ้าเจ้าตัวเล็กนี้ไม่มีแม่ เธอจะพามันกลับไปที่แพไม้เลย
ยังไงเธอก็ปลูกไผ่ได้เยอะแยะ ทั้งยังมีเนื้อและผลไม้สารพัด ต้องเลี้ยงมันให้อิ่มได้แน่
เจ้าแพนด้าน้อยเดินนำไปเรื่อย ลู่ซิงเฉินตามไปตลอดทาง ประมาณยี่สิบนาที วกวนไม่รู้กี่ตลบ พวกมันมาถึงที่โล่งแห่งหนึ่ง
เจ้าแพนด้าน้อยวิ่งเข้าไปอย่างสนุกสนาน ร้องอู้อี้สองที
ลู่ซิงเฉินถึงได้เห็นว่า กลางที่โล่งนั้น มีต้นไผ่สีแดงเข้มขึ้นอยู่สิบกว่าต้น
[ค้นพบ หน่อไม้ปลายสีรุ้ง พืชกลายพันธุ์ขั้นสอง ลำต้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ใบและรากใช้ทำยาได้]
ดูท่าไผ่นี่จะไม่ธรรมดา!
ลู่ซิงเฉินพบว่า ถ้าพืชชนิดใดมีคุณค่าทางยาค่อนข้างดีหรือเป็นวัตถุดิบอาหารชั้นดี ระบบจะแจ้งเตือน คงเป็นเพราะเธอเรียนตำรายาเบื้องต้นนั่นเอง
"อู้อี้!" เจ้าแพนด้าน้อยร้องอีกสองที ตบด้วยอุ้งเท้า แล้วก็คาบขึ้นมา จากนั้นใช้สองอุ้งเท้ากอดไว้ ลูกกลิ้งกลมกะลังกะเลี้ยพุ่งตรงมาที่ข้างตัวลู่ซิงเฉิน