เด็กสาวมีผมสั้นยุ่งเหยิง สูงประมาณ 170 เซนติเมตร สวมชุดวอร์มสีดำทั้งตัว หลังสะพายกระเป๋าใบใหญ่ รูปร่างผอมบาง ดูสง่างามปราดเปรียว
เธอมีดวงตาเฉียบคม ใบหน้ารูปไข่ยาว แลดูสวยแต่ไม่น่ามายุ่งด้วย
ลู่ซิงเฉินคิดว่า คนนี้น่าจะเป็นเว่ยอิงแล้ว
เหมือนกับที่คิดไว้ไม่ผิด
เว่ยอิงมองเห็นลู่ซิงเฉินทันที เธอมีสีหน้าประหลาดใจ พูดว่า “เธอคือลู่ซิงเฉินน่ะเหรอ? มิน่าไอ้เว่ยหลินถึงบอกว่าสวย สวยจริงด้วย! นี่ๆ ผ่านมาตั้งนานแล้ว ทำไมตัวกับหน้าเธอยังสะอาดจัง? หือ? รองเท้าก็ไม่มีดินโคลนด้วย!”
“เอ๊ะ? แถมยังหอมอีกด้วย เอาความหอมมาจากไหนน่ะ?”
เว่ยอิงแสดงออกกระตือรือร้นเกินไป ลู่ซิงเฉินนิสัยเย็นชา เลยรับไม่ค่อยไหว เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ก็สบู่ไง ไม่ซักเสื้อผ้าใช้สบู่บ้างเหรอ?”
เธอจะไปหอมมาจากไหนกัน ก็แค่ซักเสื้อกับสบู่วันละครั้งเท่านั้นเอง
ลู่ซิงเฉินชินกับชีวิตที่ดีแล้ว พูดส่งเดชไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดอะไรมากเลย
เว่ยอิงตาเบิกกว้าง “สบู่? เธอยังมีสบู่อีกเหรอ? หือ? ยังซักเสื้อด้วย? เธอมีเสื้อกี่ชุด? โอ้โห ชุดพรางลายของเธอเท่จัง!”
ลู่ซิงเฉินรับมือไม่ไหว “พอเถอะๆ ฉันต้องเรียกคนอื่นๆ แล้ว รีบออกสำรวจกันเถอะ เดี๋ยวก็มีทุกอย่างแหละ!”
เว่ยอิงสงบอารมณ์ตื่นเต้นลงนิดหน่อย รออยู่ข้างๆ มองลู่ซิงเฉินด้วยแววตาเป็นประกาย
ในดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉา ไม่ได้ปิดบังเลยสักนิด
ลู่ซิงเฉินใช้คำสั่งเรียกชุมนุมเรียกตัวเว่ยหลินทันที แสงสีขาววาบหนึ่ง คำสั่งเรียกชุมนุมหายไป เว่ยหลินมาอยู่ข้างกายเธอแล้ว