คิดจะทำก็ต้องทำ เธอหยิบร่างแหจับของตัวเองออกมา
กับดักนี้ออกแบบมาเพื่อจับสัตว์ปีกโดยเฉพาะ แม้แต่จะใช้จับแม่ไก่ก็ยังถือว่าสิ้นเปลือง
เธอปูแหให้เรียบ โรยเมล็ดข้าวโพดลงไปบนแห แล้วแอบอยู่ด้านหลัง ดึงเชือกที่ผูกกับแหไว้
ความจริงแล้ว ตอนเด็ก ๆ การจับไก่ จับนกกระจอก ก็ใช้วิธีคล้าย ๆ กัน เพียงแต่ร่างแหจับของเธอใหญ่กว่าและใช้ดีกว่า
แม่ไก่พวกนั้นอาจไม่เคยเห็นคนมาก่อน จึงไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย ใช้กรงเล็บคุ้ยเขี่ยไปมาบนพื้นดิน
มีตัวหนึ่งเดิน ๆ หยุด ๆ มาถึงกับดักของลู่ซิงเฉิน มันก้มลงจิกเมล็ดข้าวโพดไปสองสามเมล็ด แล้วเงยหน้าขึ้นขันกุ๊ก ๆ
ลู่ซิงเฉินยังคงรอต่อไป กับดักของเธอมีฟังก์ชันล่อเหยื่อด้วย แหใหญ่ขนาดนี้ จะจับไก่ทีละตัวคงเสียของแย่
รอไปอีกไม่กี่นาที ก็มีไก่เดินมาอีกสองตัว เข้ามาอยู่ใต้แห
ตอนนี้แหละ ลู่ซิงเฉินกระตุกเชือกอย่างแรง แหใหญ่หล่นลงมาครอบแม่ไก่สองตัวที่กำลังจิกข้าวโพดอย่างสบายอารมณ์ มีตัวเดียวที่อยู่ริม ๆ หนีรอดไปได้
"กุ๊ก กุ๊ก!" แม่ไก่เพิ่งรู้ตัวว่ามีอะไรผิดปกติ มันยืดคอแล้วดิ้นรนสุดชีวิต
"ฮิฮิ อย่าร้องนะ ร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยหรอก!" ลู่ซิงเฉินดีใจมาก เผยนิสัยร่าเริงออกมาอย่างไม่บ่อยนัก
"กุ๊ก กุ๊ก ต๊าก ๆ!" แม่ไก่สองตัวนั้นยิ่งตื่นตระหนกหนักขึ้นไปอีก
ลู่ซิงเฉินหยิบเชือกออกมา มัดขาแม่ไก่ไว้ข้างละข้าง แล้วเก็บร่างแหจับ
แม่ไก่สองตัวหวาดกลัวสุดขีด ส่งเสียงร้องกุ๊ก ๆ ต๊าก ๆ ไม่หยุด แถมยังกระพือปีกไม่เลิก พยายามจะวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง
ลู่ซิงเฉินขมวดคิ้ว มันเสียงดังเกินไป อีกอย่างพวกมันอาละวาดแบบนี้ ขนก็หลุดไปตั้งหลายเส้น กลับไปคงต้องเลี้ยงอีกหลายวัน นั่นไม่ทำให้การออกไข่ล่าช้าหรอกหรือ?