เว่ยถิงพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร: "นายนี่มันพิลึกจริงๆ ฉันหาเสียงให้เพื่อนฉัน มันผิดตรงไหน?"
เจิ้งหยวนกลั้นความโกรธ พูดกับทุกคนว่า: "ผมหาเสียงให้ตัวเอง ส่วนเว่ยถิงหาเสียงให้เพื่อนเธอ อันไหนใกล้ตัวกว่ากัน ทุกคนคงเข้าใจดีนะ?"
เว่ยถิงพูดขึ้นทันที: "สนทนายามผิงไฟก็เป็นผลงานของน้องสาวฉันด้วย ฝากทุกคนด้วยนะ!"
เธอแค่พูดไปเรื่อย ไม่รู้เลยว่าในสนทนายามผิงไฟมีเว่ยหลินและเว่ยอิงอยู่ด้วย
เจิ้งหยวนดูเวลา เหลืออีกเพียงสิบสองนาทีก็จะหมดเวลาลงคะแนน แต่ผลงานของเขากลับหล่นไปอยู่อันดับหกแล้ว
อันดับหกกับอันดับห้าแม้จะต่างกันแค่หนึ่งอันดับ แต่รางวัลที่ได้นั้นต่างกันมหาศาล
นั่นหมายถึงเสียที่ดินไปหนึ่งแปลง
เจิ้งหยวนยิ่งร้อนรน
เขาร้อนรนจนตาแดง เอาแต่หาเสียงในแชทประจำเขตไม่หยุด
แต่น่าเสียดาย คนที่เห็นดีเห็นงานกับเขาก็ลงคะแนนให้ตั้งแต่แรกแล้ว คนที่รู้สึกว่าสนทนายามผิงไฟดีก็ขี้เกียจเปลี่ยนไปลงให้ใหม่ ส่วนคนที่อยู่ข้างเว่ยถิงก็ไม่สนใจเขา
เจิ้งหยวนร้อนรนจริงๆ: "ขอร้องทุกคนลงคะแนนให้ผม หลังลงคะแนนแล้วเอาหลักฐานมารับไม้ห้าท่อนจากผมได้เลย!"
"จริงเหรอ? เปลี่ยนไปลงให้แล้วให้เลยไหม?" มีคนรีบถาม
เจิ้งหยวนพูดอย่างมั่นใจ: "ใช่ หลังเปลี่ยนคะแนนแล้วเอาหน้าจอแคปเจอร์มาหาผม ผมให้ไม้ห้าท่อนทันที"
แค่ลงคะแนนให้ ก็ได้ไม้ห้าท่อน แบบนี้หลายคนก็ชอบ รีบเปลี่ยนไปลงให้เจิ้งหยวนแล้วไปหาเขาทันที
เจิ้งหยวนจ่ายไม้ให้ทีละคนๆ
สองนาทีต่อมา เจิ้งหยวนก็กลับขึ้นมาอยู่อันดับห้าอีกครั้ง
หลังจากถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เจิ้งหยวนก็มองอันดับหนึ่งด้วยสายตาร้อนแรง