ประกาศออกมาปุ๊บ ทุกเขตก็ถกเถียงกันยกใหญ่ ในแชทประจำเขต 33:
“ครั้งนี้สมดุลดีนะ ในสิบอันดับแรก มีเขต 31, 32, 35... แทบทุกเขตมีตัวแทนหนึ่งคน ยกเว้นเขต 33 ของเราเนี่ยแหละที่ไม่มี...”
“ก็ไม่เชิง เขต 33, 34, 39 ก็ไม่มีใครติดสิบอันดับแรกสักคน”
“ไม่จริงนะ อันดับหนึ่ง อันดับสี่ อันดับสิบ ต่างก็ใช้ฟอร์มไม่เปิดเผยตัวตน ปกปิดเซิร์ฟเวอร์และชื่อ บางทีสองคนนั้นอาจจะเป็นคนในสามเขตนี้ก็ได้?”
“แล้วลู่ซิงเฉินล่ะ? เธอเข้าร่วมหรือเปล่า ถ้าเธอเข้าร่วม เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ติดสิบอันดับแรก!”
“ใช่ ฉันดูผลงานสิบอันดับแรกหมดแล้ว ยกเว้นอันดับหนึ่ง ‘สนทนายามผิงไฟ’ แล้ว ที่เหลือไม่มีใครเทียบลู่ซิงเฉินได้เลย โต๊ะปิ้งย่างของลู่ซิงเฉินน่ะ เหนือกว่ากลุ่มพวกนั้นตั้งเยอะ”
“อิจฉาคนแต่ง ‘สนทนายามผิงไฟ’ จังเลย ได้ดินแดนขั้นสูงสุดมา 5 แปลง คงฟินน่าดู!”
“ฉันขอไม่มาก ขอแค่แปลงเดียวก็พอ เอาไว้ปลูกผักป่า!”
“ฉันขอน้อยกว่าอีก ขอแค่แปลงดินธรรมดาให้ฉันก็พอ ทุกวันได้แต่กินขนมปังกับหมั่นโถว กินจนเกือบอ้วกแล้ว ถ้ามีผักใบเขียวให้ตอนนี้ ฉันกินสดได้เลย!”
“เฮ้อ อันดับหนึ่งนี่อยู่เขตไหนกันแน่นะ ถึงได้ใช้ชีวิตดีขนาดนั้น?”
ลู่ซิงเฉินปิดจอแสงแชท ซ่อนคุณงามความดีไว้
ไม่เปิดเผยตัวก็ไม่กระทบกับรางวัลที่ได้ เธอฟังคำแนะนำของระบบการเอาชีวิตรอด คราวนี้จะลองทำตัวเรียบ ๆ ดูสักครั้ง
ในแชทประจำเขต 34 กลับไม่มีใครพูดถึงอันดับครั้งนี้เลย ทุกคนต่างคุยเรื่องไร้สาระต่าง ๆ ไปโดยปริยาย
แต่เว่ยถิงไม่มีทางปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือ