ชายที่สวมผ้าบังหน้าพึมพำว่า “ดี ถือว่าตกลงกันแบบนี้ กู่ชู่ ไปเจ้าเอง!”
ชายชราร้องรับอย่างดีใจ “เอ๊ะ!”
เขากับผู้สวมผ้าบังหน้าอยู่บนเรือลำเล็ก ชายชรากระทืบเท้าลงพื้นเรือ ร่างลอยขึ้นกลางอากาศ ขาทั้งแปดส่วนยาวออกพร้อมเสียง “ซัด” ราวกับเถาวัลย์ที่ยืดหยุ่นคล่องแคล่ว พันเข้าหาเรย์เอิน
เรย์เอินปล่อยเสียงร้องกรีดฮือสูงลั่น หางฟาดพลิ้ว
นักล่าห้าตะโกน “บุก!”
เหลือเพียงผู้สวมผ้าบังหน้าที่ยังไม่ขยับ ที่เหลือพุ่งเข้าปะทะทันที
กล้องส่องทางไกลของลู่ซิงเฉินมองได้ไม่กว้างนัก ต้องขยับทีละน้อย เมื่อเธอมองเห็นชัด ๆ เรย์เอินก็ถูกมัดเสียแล้ว
มันดิ้นรนสุดชีวิต บิดตัวสุดแรง นักล่าสามใช้เชือกมัดหางกับสองแขนของมันแน่นหนา แล้วหยิบยกมันขึ้นเรือ
เร็วขนาดนี้เชียว เรย์เอินที่คลุ้มคลั่งถูกควบคุมได้แล้ว?
ลู่ซิงเฉินตื่นตาตื่นใจ คนของกองนักล่านี่ของจริง!
คนเดียวอย่างเธอรับมือทั้งหมดนี่ไม่ไหวแน่นอน
หมีล่าแค่อารมณ์ไม่ดี ไม่ถึงกับชีวิตตกอยู่ในภัย แต่เรย์เอินกำลังจะยุ่งยาก ถูกคนของกองนักล่าจับไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้
ลู่ซิงเฉินตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เธอแกล้งขยับตัวเบา ๆ
“ใคร?” ชายชรานามกู่ชู่ตวาดลั่น เขาหันหลังกลับ ขาหนึ่งเสียบพุ่งเข้ามาพร้อมเสียง “ซัด”
ลู่ซิงเฉินกระโดดพ้นผิวน้ำขึ้น ร่างหมุนว่องไปหลบการโจมตีของชายชรา แล้วตะโกนเรียกนักล่าสิบเอ็ด “สิบเอ็ด! ในที่สุดก็เจอแกจนได้!”
นักล่าสิบเอ็ดดีใจเหลือเกิน “เฮยซื่อ! นาย…นาย…นายไม่ตายเหรอ! ดีจริง ๆ !”