“นี่ไม่ใช่ที่เกาต้าฟู่พูดตอนบ่ายเหรอ? วันนี้เขาเจอเกาะเล็ก ๆ รีบใช้คำสั่งเรียกชุมนุมทันที เรียกเพื่อนร่วมทีมไปรวมตัวกัน แล้วขึ้นเกาะไปด้วยกัน ตอนนี้น่าจะกลับมาแล้ว”
เกาต้าฟู่: “ฮ่า ๆ พวกเรากลับมาแล้ว!”
มีคนถาม: “ได้อะไรมาบ้าง?”
เกาต้าฟู่: “ก็ดีนะ ก็ดี!”
มีคนไม่พอใจ: “เฮ้ย เกาต้าฟู่ นายตอบแบบขอไปทีเกินไปแล้ว สรุปสถานการณ์เป็นยังไง เล่าหน่อย?”
เกาต้าฟู่ไม่พูดอีกเลย
ฉีหลินอวี้: “มีใครอยากได้ [คำสั่งเรียกชุมนุม] ไหม?”
เว่ยหลิน: “ฉันเอา!”
เจี่ยงเหวินหมิง: “ฉันเอา!”
ลู่ซิงเฉิน: “ฉันเอา!”
ทั้งสามคนแทบจะพูดพร้อมกัน คาดว่าห่างกันแค่ 0.01 วินาทีเท่านั้น
เจี่ยงเหวินหมิงร้อนใจ: “ลู่ซิงเฉิน เธอมาแทรกแซงอะไรกัน ฉันพูดก่อนนะ คำสั่งเรียกชุมนุมต้องเป็นของฉัน!”
เว่ยหลิน: “แต่ฉันพูดก่อนนายนะ จะยกให้ฉันไหม?”
นอกจากพวกเขาสามคน ยังมีคนนับไม่ถ้วนตะโกนมา: “พวกเราเอา!”
คำสั่งเรียกชุมนุมเป็นของดีจริง ๆ
สองวันมานี้ มีคนจำนวนมากตั้งทีมขึ้นมาแล้ว ส่วนใหญ่เป็นครอบครัว พี่น้องชายหญิง หรือเพื่อนร่วมชั้นเรียนและเพื่อนร่วมงานเป็นทีมหลัก แล้วเสริมด้วยคนที่มีค่าพลังการต่อสู้สูง
ถึงแม้จะกลายเป็นเพื่อนร่วมทีมกันแล้ว แต่ก็ทำได้แค่คุยกันในแชทกลุ่มเล็ก ๆ ปรึกษาหารือกันเท่านั้น ยังนัดเจอกันไม่ได้ ดังนั้นถ้าใช้คำสั่งเรียกชุมนุมออกสำรวจเกาะได้ ก็จะได้ฝึกซ้อมทีมล่วงหน้า สร้างความเข้าอกเข้าใจกัน
อีกอย่างหนึ่งคือ ถ้าในทีมมีคนเยอะ โอกาสเจอเกาะเล็ก ๆ ก็มีมากขึ้น คนที่ขึ้นเกาะได้ก็เยอะ ทรัพยากรที่ได้ก็มากขึ้นตามไปด้วย