ฉีหลินอวี้โดนเจี่ยงเหวินหมิงข่มขู่ กำลังน้อยใจและโกรธเคือง พอได้ยินเสียงที่แฝงความห่วงใยของลู่ซิงเฉิน ดวงตาก็เอ่อคลอด้วยน้ำตา แทบจะร่วงหล่นลงมา
เธอเองก็สืบข้อมูลของลู่ซิงเฉินมาเหมือนกัน รู้ว่าลู่ซิงเฉินเป็นสาวอายุ 24 ปี รุ่นราวคราวเดียวกับตน ด้วยเหตุนี้ เธอจึงรู้สึกสนิทใจกับลู่ซิงเฉินขึ้นมาก จึงตอบอย่างหงุดหงิดว่า “ใช่ น่ารำคาญชะมัด ในบรรดาคนที่เสนอของมา ไม่มีใครเอาของใช้สำหรับประจำเดือนมาเลย ที่จริงฉันต้องการอันนี้ที่สุด”
ลู่ซิงเฉิน: “ฉันมีนะ เธอเอาคำสั่งเรียกชุมนุมมาให้ฉัน ฉันจะให้ผ้าอนามัยเธอหนึ่งห่อ ผ้าอนามัยห่อนี้เยอะพอสมควร น่าจะพอใช้ตลอดช่วงมีประจำเดือนครั้งนี้ของเธอได้ ฉันยังต้มน้ำขิงกับน้ำตาลทรายแดงให้เธอได้ด้วย อืม แล้วก็ให้กระถางไฟที่จุดไฟแล้วแก่เธออันหนึ่ง ให้เธออุ่นสบาย”
เห็นฉีหลินอวี้ยังลังเลอยู่ ลู่ซิงเฉินจึงพูดต่อว่า “ฉันจะเพิ่มชุดวอร์มให้เธอหนึ่งชุด กางเกงในใหม่หนึ่งตัว เป็นไงบ้าง”
ของที่ลู่ซิงเฉินให้ดูเหมือนจะมากมาย และถือว่ามีมูลค่าไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับข้อเสนอของคนอื่นแล้ว ก็ยังน้อยกว่าอยู่บ้าง
เธอค่อย ๆ ยื่นของเหล่านี้ทีละอย่าง ก็เพื่อจะมาช่วยยามทุกข์ยาก ใช้สิ่งนี้ดึงดูดใจฉีหลินอวี้
“จริงเหรอ” ฉีหลินอวี้ตื่นเต้นสุดขีด “ของที่เธอให้ฉันล้วนเป็นสิ่งที่ฉันต้องการที่สุด เมื่อกี้มีคนตั้งมากมายเสนอของมา แต่ไม่มีสักรายที่ฉันต้องการเร่งด่วน ลู่ซิงเฉิน ขอบใจเธอมากนะ!”
ฉีหลินอวี้รู้สึกสมเพชตัวเองสุดใจ: “ฉันผ่าฟืนไม่เป็น กระถางไฟที่ซื้อมาก่อนหน้าก็เลยมอดหมด อยากผิงไฟใจจะขาด! พอดีเธอให้กระถางไฟฉันมา”