เกาต้าฟู่ค่อนข้างหัวไว ตอนที่ว่านเหม่ยอวิ๋น หวังเหล่ย และลู่ซิงเฉินกำลังต่อสู้กัน เขาแอบไปแก้เชือกให้ว่านเหม่ยหลิง
ว่านเหม่ยอวิ๋นและหวังเหล่ยหันหลังให้ว่านเหม่ยหลิง เลยไม่เห็น แต่ลู่ซิงเฉินเห็นชัดแจ๋ว
แขนทั้งสองข้างของหวังเหล่ยโดนลูกธนู ฝ่ามือก็ถูกธนูเหล็กแทงทะลุ เจ็บจนทนไม่ไหว ใบหน้าซีดเซียว เขากัดฟันอดทนความเจ็บปวดแล้วลุกขึ้น
ว่านเหม่ยอวิ๋นก็ลุกลี้ลุกลนลุกขึ้นตาม รีบวิ่งไปประคองแขนหวังเหล่ยแล้วถาม "พี่เหล่ย เป็นยังไงบ้าง"
หวังเหล่ยหันกลับมา แล้วจู่ ๆ ก็บดขยี้การ์ดใบหนึ่ง
หมอกหนาพวยพุ่ง ปกคลุมร่างพวกเขาในชั่วพริบตา
เกาต้าฟู่ตะโกนลั่น "อ้า พวกมันหนีไปแล้วเหรอ"
"หนีไม่พ้นหรอก" ลู่ซิงเฉินหัวเราะเย็น "พวกมันต้องตายแน่"
พวกมันหมดสภาพแล้ว จะหนีไปได้ไกลแค่ไหน ทางสี่ทิศ มีแค่ด้านหน้าที่เป็นป่าทึบ ช่วงเวลาสั้น ๆ แบบนี้ พวกมันไปได้แค่ที่นั่น
ก่อนหน้านี้ หวังเหล่ยกับว่านเหม่ยอวิ๋นไม่ได้คิดฆ่าคน อีกทั้งพวกมันก็ไม่ได้ตั้งเป้ามาที่นาง ดังนั้นลู่ซิงเฉินจึงแค่สั่งสอน ไม่ได้เอาชีวิต แต่เมื่อกี้พวกมันสองคนต้องการฆ่านางแล้ว นางจะปล่อยพวกมันไปได้อย่างไร
นางกำแส้อ่อนแน่น แล้วก้าวเท้ายาว ๆ ไล่ตามไป
ว่านเหม่ยอวิ๋นพยุงหวังเหล่ยวิ่งเข้าไปในป่าทึบ หวังเหล่ยเจ็บจนร้องครางเสียงหนึ่ง แล้วทรุดนั่งลงกับพื้น
ลูกธนูขนนกของลู่ซิงเฉินมียางสมุนไพรม้าเมา ตอนนี้ออกฤทธิ์แล้ว หวังเหล่ยรู้สึกเพียงว่าแขนทั้งสองชา ยกก็ยกไม่ขึ้น
แขนทั้งสองขยับไม่ได้ ฝ่ามือเจ็บรวดร้าว ตอนนี้ความเร็วในการวิ่งของเขาก็ลดลงอย่างมาก