ลู่ซิงเฉินรีบวิ่งไปทันที พร้อมกับแชทส่วนตัวหาเกาต้าฟู่ ฉินอู๋ชวน ฉู่หงอี และคนอื่น ๆ
ไม่ช้า เธอก็มาถึงหน้าโรงเตี๊ยม
ร่างอ้วนกลมของเกาต้าฟู่ขวางปากประตูเอาไว้ ตะคอกว่า “จะเข้าพักก็ได้ แต่ห้องจัดเลี้ยงของโรงเตี๊ยมปิดไว้ ห้ามเข้า!”
หลี่สื่ออี้ขมวดคิ้ว “ทำไม?”
เกาต้าฟู่พูดยิ้มแย้ม “ขออภัยด้วย ในห้องจัดเลี้ยงมีสินค้าของลูกค้าวางอยู่ เพื่อความปลอดภัย ก็จำเป็นต้องวางกฎแบบนี้”
ลู่ซิงเฉินเดินมาที่หน้า ฮึดฮัดเสียงหนึ่ง “แค่เข้าไปดูก็ทำไม? คิดว่าเราจะขี้ขโมยของเก่าแก่พวกนั้นของพวกแกเหรอ?”
เธอดึงแขนหลี่สื่ออี้ “ไป! เดี๋ยวพาไปดู!”
เฮยจิ่วกระโดดออกมาจากด้านหลังเกาต้าฟู่ ด่าลั่น “เฮยซื่อ! ทำไมเป็นแกอีกแล้ว?”
ลู่ซิงเฉิน “เห็นความไม่ยุติธรรมก็ต้องพูด พูดแล้วเป็นไง? ลู่ซิงเฉินน่ะกฎเกณฑ์เยอะชะมัด ที่จริงขยะนิดหน่อยของนาง ใครจะมองก็ไม่มอง!”
เหยยจิ้วโกรธจัด “ห้ามพูดจาเสี่ยวหลู่อีก แกอยากตาย!”
เขาหมัดหนึ่งพุ่งเข้ามา
ลู่ซิงเฉินหมุนตัวเตะขาหนึ่ง ส่วนเท้าออกไป ทำให้เหยยจิ้วสะดุดเซไปข้างหนึ่ง
เฮยจิ่วตาแดงก่ำ “ดีนัก! เฮยสื่อ แกกล้าทำร้ายผู้พิทักษ์ของหมู่บ้านเยียนอี่! พวกพ้อง ขึ้นไล่ฆ่ามันเลย!”
เฮยซาน เฮยลิ่ว เฮยชี บวกกับพวกตระกูลเสวียนหยวนอีกกลุ่มใหญ่พร้อมกันพุ่งเข้าใส่
ลู่ซิงเฉินเองก็สู้คนเยอะไม่ไหว ต้องถอยไปทีละก้าว จนถูกคนหมู่นั้นจับได้
เหยยจิ้วขบฟัน “ขับมันออกจากหมู่บ้านเยียนอี่ไป!”
ทุกคนจับแขนลู่ซิงเฉินลากไปโยนทิ้งไว้ใต้เนินหมู่บ้าน