ลู่ซิงเฉินเดาออกไม่ช้าไม่เร็วนัก ว่าคาซื่อต้องอยู่ในถนนคนเดินอาหาร
จริง ๆ แล้วไม่ต้องเดาเลยด้วยซ้ำ ด้วยนิสัยของคาซื่อ ต้องเข้าไปแล้วออกไม่ได้แน่นอน
น่าเสียดายที่เธอกำลังรับซื้อกุ้งเคยสีน้ำเงินอยู่ที่นี่ เดินจากไปมั่ว ๆ ไม่ได้
ลู่ซิงเฉินคิดแล้วจึงบอกเกาต้าฟู่ว่า “ให้คนที่ขายกุ้งเคยสีน้ำเงินเดินมาเถอะ อ้อ แล้วบอกให้เขาแต่งหน้าปลอมตัวด้วย!”
อย่างนี้จะได้ไม่โดนเล่ย์สื่ออีเล็ง
ไม่นาน ชายคนหนึ่งท่าทางระคางเคล้าก็เดินมา ก้าวเดินส่ายสามส่าย กระดุกกระดิก จนมาหยุดตรงหน้าลู่ซิงเฉิน
เขาผึ่งเสียงแหลมถาม “คุณรับซื้อกุ้งเคยสีน้ำเงินสินะ?”
ลู่ซิงเฉิน “ใช่!”
เธอจ้องมองคนตรงหน้าอย่างตกใจ นี่แต่งหน้าปลอมตัวเป็นใครมา?
ระคางเคล้าขนาดนี้...ทั้งที่เป็นผู้ชาย!
ชายระคางเคล้า “10 หมื่นเหรียญทองต่อชั่ง? ไม่ได้ 1,000 หมื่นเหรียญทองต่อชั่ง!”
ลู่ซิงเฉิน: !!!
กล้าเรียกร้องจริง ๆ!
เธอแชทส่วนตัวไปหาเกาต้าฟู่ “คนที่มาส่งกุ้งเคยสีน้ำเงินเป็นใคร?”
เกาต้าฟู่ “ฉีฟ่างซินน่ะ เขาอาสาไปเอง เกิดอะไรขึ้น?”
ลู่ซิงเฉินขบฟัน “ไม่มีอะไร!”
เธอเห็นเล่ย์สื่ออีอยู่ไม่ไกลแล้ว ฉีฟ่างซินทำตัวโฉ่งฉ่างขนาดนี้ กลัวเล่ย์สื่ออีจะไม่เล็งเขาหรือไง?
ชายยั่วยวน “อะไรนะ 1,000 เหรียญทองต่อชั่งไม่ยอมสินะ? งั้นฉันกลับแล้ว! บอกให้ ในหมู่บ้านเยียนอี่มีกุ้งเคยสีน้ำเงินแค่ฉันคนเดียว นอกจากฉันแล้วไม่มีใครขายได้อีก!
ลู่ซิงเฉิน “11 หมื่นเหรียญทองต่อชั่ง!”
ชายระคางเคล้า “11 หมื่นเหรียญทองต่อชั่ง?”
ฉีฟ่างซินแชทส่วนตัวมา “เสี่ยวหลู่ เมื่อกี้ไม่ใช่จะรีดเงินก้อนโตหรือ? เลิกอยากรวยแล้วหรือ?”