เกาต้าฟู่ตาลุกวาว รายงานในแชทประจำเขตว่า “ว้าว ลู่ซิงเฉินข่มเจี่ยงเหวินหลี่ซะหมอบ เจี่ยงเหวินหลี่บาดเจ็บ ขาเป๋ คุกเข่า อุ๊ย เจ็บน่าดู!”
“จึ๊ๆ หนวกหูจริง เจี่ยงเหวินหลี่นี่ขี้ขลาดชะมัด ร้องห่มร้องไห้ น่ารำคาญที่สุด!”
เว่ยหลินดีใจใหญ่ “ซิงเฉินชนะแล้วเหรอ?”
เกาต้าฟู่ “ยกแรกชนะ ยังไงเจี่ยงเหวินหลี่ก็จบเห่แล้ว แต่ที่ห่วยที่สุดก็คือตัวเขาเองนั่นแหละ ยังมีเจี่ยงเหวินหมิงกับจูหย่งอีก ลู่ซิงเฉินยังอันตรายมาก!”
เว่ยอิง “ฮ่าๆ ซิงเฉินเจ๋งมาก รอบเดียวก็เก็บไปได้หนึ่ง!”
เว่ยหลิน “ซิงเฉิน สู้ๆ!”
เว่ยอิง “เจี่ยงเหวินหมิงล่ะ ไม่ใช่เขาชอบสแปมสุดๆ เหรอ? ทำไมเงียบไป?”
เกาต้าฟู่ “เฮ้อ กำลังพยุงน้องชายอยู่ โดนลู่ซิงเฉินวิ่งหลอกจนหอบแฮ่กๆ แล้ว ไหนจะมีเวลามาส่งเสียง!”
เจี่ยงเหวินหมิงเงียบหายไปจากแชทนานแล้ว และเขาก็ถูกวิ่งหลอกจนหมดแรงจริงๆ
เขาพยุงเจี่ยงเหวินหลี่ขึ้น ให้ถอยไปด้านหลัง แล้วพูดกับจูหย่งว่า “ลู่ซิงเฉินมีธนู เรารีบบุกเข้าไปใกล้ๆ พอถึงตัวแล้วธนูของเธอก็หมดฤทธิ์!”
ทั้งสองพุ่งทะยานเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ลู่ซิงเฉินยังคงน้าวสายยิงธนู
ทว่า เจี่ยงเหวินหมิงกับจูหย่งเก่งกาจกว่า พวกเขาหลบหลีกไปด้วยขณะวิ่ง ลูกธนูขนนกของลู่ซิงเฉินจึงพลาดเป้า
ลู่ซิงเฉินไม่ตื่นตูมเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ยิงธนูไม่หยุดเพื่อสกัดพวกเขาไม่ให้รุกคืบ
เจี่ยงเหวินหมิงคิดว่าตนคิดถูกแล้ว ตวาดใส่จูหย่งว่า “ฉันบังให้ นายบุกเข้าไป ฆ่ามัน!”
จูหย่งพยักหน้า บุกตะลุยเข้าไป
เจี่ยงเหวินหมิงถือดาบยาว ป้องกันลูกธนูขนนกของลู่ซิงเฉิน