ลู่ซิงเฉินและกู้เหยียนจือพาเกาต้าฟู่กลับมาที่แพไม้
เธอต้องวางแผนให้ดีเสียก่อน
คนถ้ำน้ำแข็งและหมีขาวถ้ำน้ำแข็งต่างมีค่าพลังการต่อสู้สูงพอสมควร จะแอบขุดแผ่นฉนวนกันความร้อนใต้ตาพวกเขาย่อมไม่ง่าย
ลู่ซิงเฉินชี้ไปที่ปิ่งกูลู: "นั่นแหละ เดินมานี่!"
ปิ่งกูลูวิ่งกระโดกกระโด้งมาทันที: "ท่านผู้ใหญ่ มีคำสั่งอะไรสั่งได้เลย"
ท่าทีดีเกินคาด
ลู่ซิงเฉิน: "บอกมาให้ละเอียดว่าปรมาจารย์นักบวชของพวกเจ้าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร จุดอ่อนคืออะไร"
เธอหยุดคิดแวบหนึ่ง แล้วโบกมือเปิดชามโจ๊กออกมา: "ห้ามโกหก ไม่งั้น...ชามโจ๊กนี่ก็เป็นของนาย!"
ปิ่งกูลูสะดุ้งเฮือก: "ผะ...ผมไม่กล้า ปรมาจารย์นักบวชของพวกเราชอบดื่มไวน์ผลไม้รสหวาน ก็ชอบสูบบุหรี่ด้วย แต่...ไวน์ผลไม้พวกเรามีน้อยมาก เขาแทบไม่ได้ดื่มเลย แถมเพราะสูบบุหรี่มากเกินไปก่อนหน้านี้ ทำให้เขาไอบ่อยๆ หัวหน้าเผ่าเลยห้ามไม่ให้เขาสูบ"
ลู่ซิงเฉิน: "หืม?"
สูบบุหรี่กินไวน์ทั้งคู่ ประมาณการใช้ชีวิตของประมาณการนักบวชชราไม่ดีเลยนี่นา!
ไม่แปลกใจเลยที่ไอจนน่าสงสารแบบนั้น
ปิ่งกูลูหมุนลูกตาไปมา: "ในกองนี้ท่านนักบวชใหญ่ที่สุด เขาแอบสูบจริงๆ พวกเราก็ไม่ก้าวก่าย ทำได้แค่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินไม่เห็น"
ลู่ซิงเฉินพยักหน้า: "มีอะไรอีก?"
ปิ่งกูลูคิดหนัก: "ไม่มีแล้ว ปรมาจารย์นักบวชร่างกายแย่มาก แต่ยังเก่งมาก คนทั่วไปสู้ไม่ได้หรอก"
ลู่ซิงเฉิน: "เก่งกว่าคนถ้ำน้ำแข็งทั่วไป?"
ปิ่งกูลูพยักหน้าหงึกๆ: "แน่นอนอยู่แล้ว!"