เยว่ตงโหลวเกือบถูกปรมาจารย์จีวอผู้ขี้ลืมคนนี้ทำให้เป็นบ้า
ด้วยความร้อนรน เขาจึงแอบหยิบผลไม้ของต้นหงื่อชื่อมานอกสามผลใส่ปาก
เขาเคี้ยวพลางเอร็ดอร่อย รสชาติดีใช้ได้
อ๊ะ! ลืมตรวจสอบไป!
เขาอึ้งไปชั่วครู่ แล้วก็วางใจได้ ของที่ลู่ซิงเฉินต้องแอบขโมยกลับไปแน่ ๆ ย่อมต้องเป็นของดี
ขณะที่เขายังเมามัวอยู่ กลุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในหอใหญ่ ไม่ใช่ใครอื่น จ่านหลงกับพวกนั่นเอง
พี่น้องสี่คนตระกูลจ้านกับคนจากเขตที่ 117 ก้าวเข้ามา และเหลือบไปเห็นพี่น้องตระกูลเยว่ทันที
จ่านหลง: "เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ เป็นพวกแกจริงด้วย!"
จ่านหู่: "ไหนบอกว่าจะไม่มาไง? เสียโควตาทั้งเขตของพวกเราเขตที่ 117 ไปเฉยเลย แล้วแอบมาเอง? ไม่อายกันหน่อยเหรอ!"
ความจริงจ่านหลงถูกลู่ซิงเฉินเรียกมาเอง
เยว่ตงโหลวมักหาข้ออ้างหนีไปตลอด เธอเลยเรียกจ่านหลงกับพวกมาขัดขวางเอาไว้
จ่านหู่รีบอัดคลิปหนึ่งชิ้น โพสต์ขึ้นช่องแชทของเขตที่ 117 พร้อมพิมพ์ว่า: "ดูดูๆ ๆ เยว่ตงโหลวกับเยว่เสี่ยวหนิงมาหมู่บ้านเยียนอี่กันแล้ว ได้ยินมาว่าซื้อของดีไปเพียบ ยังจัดประมูลอีก กวาดเงินก้อนไปกว่า 100 หมื่น!"
ผู้เล่นของเขตที่ 117 กำลังเบื่อหน่ายกันอยู่พอดี
จุดโฟกัสตอนนี้คือตลาดของหมู่บ้านเยียนอี่ เขตอื่นไปกันเยอะแยะ มีแต่เขตที่ 117 นี่เองที่ได้แต่อิจฉาริษยา
นาน ๆ ทีจะมีใครรีแชร์คลิปตลาดที่คนอื่นโพสต์ พวกเขาก็จะตามวิจารณ์กันยกใหญ่
ไม่ว่าจะถนนสายกิน จัตุรัสน้ำพุ หรือสนามประมูลนกกระเรียนเซียน ต่างดูกันอย่างเพลิดเพลิน ความเปรี้ยวของความอิจฉาลอยขึ้นฟ้า