ปาปูตกใจ หันกลับไปมองปาอีปา
ปาอีปานอนพิงเก้าอี้แน่วแน่ว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว รูมือปิดปากแน่น
"เสี่ยวปา เจ้าลองพูดอีกคำดิ"
ปาอีปาครางแผ่วเบา "พ่อ..."
เสียงแหลมใส ดั่งสาวน้อยวัยสิบหก
ทุกคนหันมามอง ต่างตกตะลึงงัน
ปาอีปาแทบร้องไห้ ลองพูดทดสอบไปหลายประโยค "พ่อ นี่มันข้าจริงเหรอ ข้าไม่มีแรงแล้ว ข้าลุกไม่ไหวแล้ว ฮือๆ..."
ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งร้องไห้ฟ้องวอแวดุลย์ดั่งสาวน้อย
ปาปูผู้เฒ่าขยี้หู "หุบปาก!"
เขาดึงปาอีปาขึ้น แต่ปาอีปาก็ลื่นไถลตกลงไปอีก
ปาอีปาน้ำตาแทบไหลพราก "พ่อ เสียงข้าทำไมมันเป็นแบบนี้ ฮือๆ แบบนี้ข้าจะหาเหวยเหวยได้ยังไง เธอต้องตกใจตายแน่"
ปาปูผู้เฒ่าขึ้นเสียง "ยังจะหาภรรยาอีก เจ้าลองดูตัวเองสิตอนนี้ขยับไหวหรือ เจ้ากลายเป็นคนพิการแล้วเข้าใจไหม!"
ปาอีปาหน้าซีดขาว "ไม่ได้ ข้ายอมไม่ได้ที่จะพิการ!"
ปาปูผู้เฒ่าหันไปมองเยว่ตงโหลว
เยว่ตงโหลวที่มึนงงมองกวาดตามาแวบหนึ่งก็สติแตกพลัน
ไม่ดีแล้ว ผลข้างเคียงของยาปรับรูปร่างกับยาคงความสาวเริ่มออกฤทธิ์แล้ว ทำไมมันรุนแรงขนาดนี้?
เขาดึงเยว่เสี่ยวหนิง "หนีเร็ว!"
ลู่ซิงเฉินหัวเราะเยาะ "หนีไปไหนล่ะ เยว่ตงโหลว ยาของเจ้ามีปัญหาใช่ไหม?"
ปาปูผู้เฒ่าพูดตาม "ใช่ เยว่ตงโหลว ยาของเจ้ามีปัญหาจริงใช่ไหม?"
เยว่ตงโหลวย่อมปฏิเสธไม่ได้ รีบตอบ "ท่านผู้เฒ่า ยาของผมไม่มีปัญหา ผมทดสอบมาหลายรอบแล้ว บุตรของท่านน่าจะมีอาการสักครู่ สักพักก็จะดีเอง"
ปาปูผู้เฒ่าหัวเราะเย็น "สักพัก? นานแค่ไหน?"
เยว่ตงโหลวเหงื่อไหลนอง "อีกไม่นาน..."
เขาแชทส่วนตัวกับลูกน้อง "เร็ว รวบรวม..."