ลู่ซิงเฉินกลับมาถึงหมู่บ้านเยียนอี่อีกครั้ง
ตอนนี้บาอีปากับพ่อชรายังคุยกันอย่างเอิบอาบสำราญใจ รับการแซซี้จากผู้คนโดยรอบ
เยว่ตงโหลวกับเยว่เสี่ยวหนิงอยากจะไปมาตลอด แต่ถูกฉู่หงอี้กับฝูงชนดึงเอาไว้
ทั้งสองใจร้อนขึ้นมา เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว ต้องรีบไปเสียแล้ว
เยว่ตงโหลว: "ขออภัยนะทุกคน พวกเรามีธุระอื่น ต้องขอตัวก่อน ทุกคนค่อยคุยกันต่อนะ!"
ลู่ซิงเฉิน: "ช้าก่อน!"
นางเดินแยกออกจากฝูงชน ยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวกับเยว่ตงโหลวว่า "ไม่คิดเลยว่า ทั้งที่พวกเราไม่อนุญาต การประมูลของพวกคุณก็ยังประสบความสำเร็จอย่างงดงาม..."
ทุกคนอึ้ง: "อะไรนะ? ไม่อนุญาต?"
ลู่ซิงเฉิน: "ก็จริง ๆ นี่ เราไม่แน่ใจในผลของยานั้น จึงปฏิเสธการประมูลไป!"
ทุกสายตาหันไปมองพี่น้องตระกูลเยว่
เยว่เสี่ยวหนิงโกรธขึ้นมา: "ลู่ซิงเฉิน นี่คุณพูดเองนะ ว่าพวกเราไปประมูลที่เขตซื้อขายเสรีได้!"
ลู่ซิงเฉินพยักหน้า: "ก็ใช่ เพราะที่เขตซื้อขายเสรีเรารับผิดชอบเพียงความปลอดภัยของทุกท่าน... แต่ตอนนี้ฉันมีข้อสงสัยหน่อย ยาของคุณปลอดภัยจริงหรือ?"
เยว่เสี่ยวหนิง: "ปลอดภัยแน่นอน!"
ลู่ซิงเฉิน: "ไม่มีผลข้างเคียง?"
เยว่เสี่ยวหนิง: "คุณก็เห็นกันตาแล้วไม่ใช่หรือ?"
เยว่ตงโหลวตึงเครียดขึ้นมา เข้ามาขวางเยว่เสี่ยวหนิงที่กำลังจะอารมณ์เสีย แล้วพูดกับลู่ซิงเฉินว่า "พวกเราทดลองมาหลายครั้งแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านลู่วางใจได้"
ลู่ซิงเฉินยิ้มบาง ๆ: "เมื่อปรมาจารย์เป่ยเย่ทดลองมาหลายครั้งแล้ว และพิสูจน์มาแล้ว ฉันก็วางใจได้"
เยว่เสี่ยวหนิง: "ไม่ใช่..."