ลู่ซิงเฉินรีบเร่งความเร็วไปตลอดทาง จนกระทั่งมาถึงบริเวณใกล้เกาะหนึ่งกลางหิมะน้ำแข็ง
เกาะนั้นไม่ได้ใหญ่โตนัก แต่มียอดเขาเตี้ย ๆ เรียงรายกว่าสิบลูก ปกคลุมไปด้วยหิมะน้ำแข็งทั้งหมด
ไข่ยักษ์สีขาวตัวหนึ่งพุ่งขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว แล้วกระแทกลงมาจากที่สูงอย่างหนักหน่วง "ตูม!" เสียงดังสนั่น เจาะลงกลางยอดเขา
เศษน้ำแข็งกระเซ็นสุดสายตา ยอดเขาขาดหายไปทันทีหนึ่งท่อน
"ฉับ!" ไข่ยักษ์พุ่งขึ้นไปอีกครั้ง หมุนตัวแหว่ง ๆ แล้วกระแทกลงยอดเขาลูกอื่น "ตูม!" ยอดเขาอีกลูกก็ถูกทุบยอดหายไปอีก
ซ้ำแบบนี้ไปหลายครั้ง
ลู่ซิงเฉินมองจนตาค้าง
เกาต้าฟู่และกู้เหยียนจือเดินตามมา
เกาต้าฟู่จ้องมองไข่ยักษ์ไม่กะพริบ ขยี้ตาแล้วพูดว่า "เฮ๊ย ลวดลายบนไข่นี่ดูคุ้นตาชะมัด"
ลู่ซิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ
จะไม่คุ้นได้ยังไง นั่นคือลวดลายบนไข่ของเสี่ยวไป๋นี่!
ผ่านมานานขนาดนี้ มันก็ยังไม่ฟักออกมาซะที พวกเธอมองจนจำลวดลายบนเปลือกไข่ได้ขึ้นใจหมดแล้ว
เกาต้าฟู่ถาม "งั้น... นี่คือเสี่ยวไป๋จริง ๆ สินะ"
ลู่ซิงเฉินพยักหน้า
"เสี่ยวไป๋ทำอะไรอยู่ล่ะ?" เขาถามแล้วก็นึกขึ้นได้ "โอ้! ต้องเป็นที่ออกมาไม่ได้สักที มันเลยเสียใจ อยากทุบเปลือกไข่แตกออกมา!"
ลู่ซิงเฉินถอนใจ "ฉันดูมันเหมือนโกรธมากกว่า"
ลองดูสิ ใช้แรงขนาดนี้
ลู่ซิงเฉินโบกมือปล่อยหลานหลานออกมา กระโดดขึ้นขี่หลังแล้วบินตรงไปหาไข่ยักษ์
ก่อนขึ้นไป เธอยังไม่ลืมหยิบเจ้ากระต่ายหิมะออกมาจากกระเป๋า แล้วยัดเข้าไปไว้ในอ้อมแขนของกู้เหยียนจือ
ห้ามปล่อยให้เสี่ยวไป๋เห็นเจ้ากระต่ายหิมะเด็ดขาด
เธอยืนอยู่บนหลังหลานหลาน บินขึ้นไปสูงใหญ่ จนมาถึงข้างไข่ยักษ์ แล้วตะโกนเสียงดัง "เสี่ยวไป๋! ฉันมาแล้ว! มารับเธอกลับบ้าน! หดตัวลงเล็กน้อยหน่อยสิ!"