ลู่ซิงเฉินเงยหน้ามองรอบ ๆ สี่ทิศเบื้องหน้าเบื้องหลังเป็นสีขาวโพลน มองไปทางไหนก็เห็นแต่หิมะน้ำแข็ง ไม่เห็นอย่างอื่นเลย
เสี่ยวไป๋หายไปไหน?
"เหมียว~" ทันใดนั้น เสียงเบา ๆ ก็ดังขึ้นมา
เสี่ยวไป๋!
ลู่ซิงเฉินรีบหันไปมองยังที่ที่เสียงดังก้อง ได้แต่เห็นบนแพไม้ ท่ามกลางเถาวัลย์ บนยอดหอสูง มีแมวขนขาวตัวหนึ่งยืนอยู่
ถ้าไม่ใช่สายตาดีเหนือคนของลู่ซิงเฉิน เธอก็คงไม่เห็นเลย
"เสี่ยวไป๋!" ลู่ซิงเฉินดีใจสุดขีด
ออกมาได้สักที!
ทันใดนั้น เงาขาวพราวผ่าน เสี่ยวไป๋สวิปตัวกระโดดลงจากยอดหอ ราวดั่งดาวตก แล้วมุดลงไปในรถน้ำแข็งที่จอดไม่ไกลจากแพไม้
รถน้ำแข็งคือที่ลู่ซิงเฉินวางทิ้งไว้ เธอยังไม่ทันได้เก็บ
ขึ้นรถไปแล้วเหรอ?
ลู่ซิงเฉินรีบวิ่งตามไปทันที
ตอนที่เธอเดินทางไปถึง เสี่ยวไป๋กำลังนั่งตัวตรงอย่างมีระเบียบอยู่ที่ที่นั่งแถวหน้า
มันเล็กมาก เท่ากับลูกแมวอายุหนึ่งถึงสองเดือนเท่านั้น ทั้งตัวมีขนสีขาวสนิท เหลือเพียงดวงตาสีฟ้าครามคู่หนึ่งที่จ้องมองลู่ซิงเฉินไม่กะพริบ
แถมยังคายไอเย็นออกมาอีกต่างหาก
ลู่ซิงเฉิน: ...
ทั้งสองมองหน้ากันอยู่นาน
แมวขนขาว: "เฮ้!"
ลู่ซิงเฉินกะพริบตาปริบ ๆ เดินเข้าไปอุ้มแมวน้อยขึ้นมา ลูบเล่นไปมาหลายครั้ง "เสี่ยวไป๋ นี่น่ารักจริง ๆ เลยนะ!"
"แป๊บ!" เสี่ยวไป๋ยกอุ้งเกาะฟาดใส่ลู่ซิงเฉินเข้าให้ทันที แล้วสะบัดหลุดจากอ้อมกอดของเธอ กระโดดไปนั่งที่ที่นั่งอีกตัว
"หัวหน้า! หัวหน้า!" เจ้าพูดมากกับเจ้าเงียบวิ่งขึ้นมาอย่างรีบร้อน มองเสี่ยวไป๋ตัวจิ๋วอยู่ครู่ใหญ่ "หัวหน้า ทำ...ทำไมเจ้าเล็กลงขนาดนี้?"
แมวขนขาวเอ่ยเสียงเล็กแหลม "ไปอยู่ไกล ๆ นั่น ขี้เหลือก!"
เจ้าพูดมาก: "โอ้ หัวหน้า ใช่เจ้าจริง ๆ เจ้าออกมาได้สักที!"