เซี่ยหยุนเฟยนอนแผ่หมดสภาพบนพื้น ครึ่งวันก็ยังลุกไม่ได้
ตอนนี้เขาอ่อนแรงไปหมด เปราะบางจนน่าใจหาย ถ้าสัตว์ต่างโลกสักตัวโผล่มาก็คงเอาชีวิตเขาไม่รอด
เขาตกใจสุดขีด
ตอนนี้เขาถึงบางอ้อแล้วว่าการเรียนสกิลจากปรมาจารย์ปาปูไม่ใช่เรื่องดีอะไรเลย
ระหว่างที่เขากำลังเสียใจอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงปรมาจารย์ปาปูด้านในตะโกนขึ้นมาว่า "ขุมทรัพย์อยู่แค่นี้แหละ ฉันยืนยัน ลู่ซิงเฉิน หยุดพูดจาไร้สาระซะที จะช่วยขุดก็ช่วยขุด ไม่ก็ไสหัวไป!"
เสียงของลู่ซิงเฉินดังมาว่า "ปรมาจารย์คะ ขุดมานานขนาดนี้ มันจะอยู่ตรงนี้ได้ยังไงล่ะคะ เลิกดื้อรั้นหน่อยเถอะนะ ไปหาที่ใหม่กันเถอะ"
ปรมาจารย์ปาปู "ไม่ย้าย! ฉันจำไม่ผิดหรอก!"
เขารีบก้าวออกมา ชี้แส้เล็กไปที่เซี่ยหยุนเฟย "เธอ! ขุด!"
เซี่ยหยุนเฟยน้ำตาคลอ "ปรมาจารย์ครับ ผมไม่มีแรงเลย..."
ลู่ซิงเฉินก็เดินออกมาเช่นกัน
ปรมาจารย์ปาปูชี้ไปที่ลู่ซิงเฉิน "เธอ! ขุด!"
ลู่ซิงเฉินพูดจาไพเราะว่า "เราไปหาที่ใหม่กันเถอะ..."
ปรมาจารย์ปาปูตัดบทอย่างหยาบกร้าน "ไม่ย้าย! เธอจะขุดหรือไม่ขุด?!"
ลู่ซิงเฉินโมโหขึ้นมาเช่นกัน เธอกดความโกรธเอาไว้ "ปรมาจารย์คะ ฉันเสียเวลาอยู่ตรงนี้มาทั้งวันแล้ว ตอนนี้ต้องรีบไปเมืองโบราณเยี่ยนฮั่ว จริง ๆ เสียเวลาต่อไม่ได้แล้ว..."
ปรมาจารย์ปาปู "งั้นก็เดินจากไปซะ!"
ลู่ซิงเฉินนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลั้นไม่ไหวจนโกรธขึ้นมา "ได้ จะไปก็ไป!"
เธอเก็บเต็นท์ ครู่หนึ่งคิดได้อะไรบางอย่าง ก็เก็บเต็นท์ของปรมาจารย์ปาปูติดมือไปด้วย แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ปรมาจารย์ปาปูโกรธจัด "เอาเต็นท์มาฝากไว้ เธอ เธอเนี่ย... ไร้ยางอายจริง ๆ!"
เซี่ยหยุนเฟยเห็นทั้งสองคนกลายเป็นศัตรูกันต่อหน้าต่อตา ก็กล้าแทงกลางหลังขึ้นมา "ปรมาจารย์ครับ ไปยึดสิ ไปยึดสิครับ ยึดเต็นท์คืนมาสิ!"