ลู่ซิงเฉินไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินเข้าไปในเต็นท์ของปรมาจารย์ปาปู
เวลาที่เธอก้าวเข้าไป ปรมาจารย์ปาปูกำลังนั่งขัดสมาธิเหม่อละเมออยู่ข้างใน แม้แต่แตงโมข้าง ๆ ก็ไม่แม้แต่จะขบ
ลู่ซิงเฉินนั่งลงตรงหน้าปรมาจารย์ปาปู แล้วถามว่า "ท่านปรมาจารย์ ท่านทราบเรื่องการศึกตัดสินชะตาหรือไม่"
เรื่องนี้ผู้เล่นเห็นประกาศกันหมด พวกเอ็นพีซีก็น่าจะมีแหล่งข้อมูลเช่นกัน
ปรมาจารย์ปาปูพยักหน้า "ไม่ชอบ ไม่สน จะเป็นยังไงก็ช่างมัน!"
ลู่ซิงเฉิน: ...
ดูเหมือนอารมณ์ของท่านปรมาจารย์จะไม่ค่อยดีนัก
เธอคิดแวบหนึ่ง "ท่านปรมาจารย์ก็มีสิทธิ์รวมทีมเหมือนกัน ไม่อยากจับกลุ่มสักทีเหรอ"
ปรมาจารย์ปาปูขมวดคิ้ว "ศึกตัดสินชะตา? ไม่รวม!"
ลู่ซิงเฉิน "แต่ว่า หลี่ยี หรือไม่ก็อาจเป็นเวยเวย เขาสนใจเรื่องนี้มาก ๆ ถ้าเดาไม่ผิด ที่เขาพาเสี่ยวปาไปน่าจะอยากรวมทีมกับเขา เอาชนะศึกตัดสินชะตา แล้วควบคุมชะตากรรมของทุกคน!"
ปรมาจารย์ปาปูตาโตเงยหน้าขึ้น "ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ลู่ซิงเฉิน "แน่นอน!"
เธอเอ่ยอย่างจริงจัง "สิ่งที่ทำให้ฉันกังวลที่สุดคือ หลี่ยีมียาพิษจำนวนมาก สามารถทำให้คนกลายพันธุ์ ได้พลังที่เหนือกว่าปกติมหาศาล แต่คนนั้นก็จะกลายเป็นลูกน้องของเธอไปโดยปริยาย อยู่ใต้อำนาจเธอโดยสิ้นเชิง!"
ปรมาจารย์ปาปูอึ้งไปครู่หนึ่ง "เจ้าหมายความว่าเสี่ยวปาอาจจะ..."
เห็นว่าปรมาจารย์ปาปูใกล้จะโมโหแล้ว ลู่ซิงเฉินรีบพูดว่า "เลี่ยอีมีลูกน้องมากพอสมควรแล้ว น่าจะยังไม่ถึงกับลงมือกับเสี่ยวปาตอนนี้ อย่างน้อยก่อนจะชนะ เธอไม่กล้าทำให้ท่านโกรธขนาดนั้นหรอก แต่หลังจากชนะแล้วก็บอกไม่ได้!"