ลู่ซิงเฉินไถลลงมาตามผืนทรายจนถึงก้นหุบเหวอย่างรวดเร็ว เท้าของเธอแตะพื้นหินแกร่ง
รอบด้านมืดสนิท ลู่ซิงเฉินเดินมือสัมผัสไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว แล้วก็เหยียบโดนบางอย่างนุ่ม ๆ พร้อมเสียงกรีดร้องลั่น "อ๊าก!"
เป็นเสียงของเซี่ยหยุนเฟย
ลู่ซิงเฉินตกใจสุดขีด มันมืดแบบนี้ อย่าใช่เซี่ยหยุนเฟยจะคอยซุ่มโจมตีเธอเลย!
โชคดีที่ยังมีหวดอยู่ เธอเหวี่ยงหวด "แปะๆๆ" ฟัดขึ้นมามั่วไปหมด
"อ๊าก! เจ็บ! อย่าตี อย่าตี ผมเป็นคนดี!" เซี่ยหยุนเฟยกรีดร้องลั่น
เมื่อยืนยันได้ว่าเซี่ยหยุนเฟยไม่ค่อยมีอันตรายแล้ว ลู่ซิงเฉินจึงสลับตัวหลบออกไปข้าง ๆ หยิบกิ่งไม้ขึ้นมาหนึ่งกิ่ง แล้วจุดไฟด้วยไฟแช็ก
ภายใต้แสงไฟที่สลัว เธอเห็นเซี่ยหยุนเฟยนอนแน่นิ่งเหมือนโคลนตมอยู่ไม่ไกลนัก
ขาของเซี่ยหยุนเฟยหักงออยู่ในมุมที่บิดเบี้ยวผิดปกติ ใบหน้าบิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือรูปร่างเดิม
เขาเงยหน้ามองเห็นลู่ซิงเฉิน แล้วกัดฟันพูด: "ลู่ซิงเฉิน... เป็นแกเหรอ?"
ลู่ซิงเฉินแปลกใจ: "ขาหักแล้วเหรอ?"
จู่ ๆ ก็มีเสียง "กูบ" ดังขึ้น วัตถุกลมเป๋งหนึ่งกลิ้งตกลงมา "โครม" เสียงดังสนั่นมันทับลงบนตัวเซี่ยหยุนเฟย
"กร๊วก!"
"อ๊ากก!" เซี่ยหยุนเฟยกรีดร้องอย่างเจ็บปวดสุดขีด
"นี่มันอะไรน่ะ?" เสียงของปาปูอาจารย์ดังขึ้น
เขากลิ้งหลบไปด้านข้างแล้วลุกขึ้นยืน เห็นเซี่ยหยุนเฟยเข้าให้: "ดีแท้! เจ้าตัวดีมันอยู่ตรงนี้จริงด้วย!"
ปาปูอาจารย์ตื่นเต้นเป็นบ้า มองไปรอบ ๆ : "ใช่แล้ว ตรงนี้ ก็ตรงนี้แหละ นี่คือสมบัติของเรา! ลู่ซิงเฉิน วิธีของแกเยี่ยมมาก ฮ่าฮ่า หาเจอจริง ๆ ด้วย!"
ลู่ซิงเฉิน: "ไป ดูข้างในกัน!"
เซี่ยหยุนเฟยนิ่งค้าง เขาในตอนนี้เพิ่งเข้าใจว่า ทำไมการหลบหนีของเขาถึงราบรื่นผิดปกติ!