ชายวัยกลางคนตะโกนโหวกเหวก แต่สายตากลับเหลือบมองไปทางลู่ซิงเฉิน
ลู่ซิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
ปาปูไม่พอใจแล้ว: "แกมีท่าทางแบบไหน มาตั้งใจก่อกวนงานรึเปล่า? ไอ้เศษสวะ!"
ชายวัยกลางคน: "อ้าว พวกพ่อค้าแม่ค้าก็ด่าคนมั่วซั่วได้งั้นเหรอ? ฉันไม่ยอม ฉันจะร้องเรียน หัวหน้าเกาะอยู่ไหน?"
เจ้าของร้านส่วนใหญ่รู้จักลู่ซิงเฉินดี หลายคนจึงหันมามอง
แต่ว่า ก็มีคนปราม: "อย่ามาเอะอะเลย นั่นท่านปรมาจารย์เหลยจินกับท่านปาปูนะ นิสัยพวกท่านก็แบบนั้นแหละ ก็ระดับปรมาจารย์ ย่อมมีอะไรแปลกๆ เป็นธรรมดา แกจะไปแหยมกับพวกท่านทำไม?"
ทุกคนคิดอย่างนี้
ที่จริงแล้ว นี่ก็คือเหตุผลที่ลู่ซิงเฉินไม่ได้ห้ามการใช้วาจารุนแรงในกติกาหมู่บ้าน
บรรดาปรมาจารย์ล้วนนิสัยไม่ดีกันทั้งนั้น จะให้พวกท่านโดนพูดจาแรงๆ ใส่ไม่ได้เลยงั้นหรือ?
แบบนั้นใครจะมาเปิดร้านตั้งแผงในตลาด?
ทุกคนมองว่าชายวัยกลางคนหาเรื่องวุ่นวายเล่นๆ พวกท่านจะขายก็ขาย ไม่อยากขายก็ไม่ขาย พวกท่านจะใช้เงินมาประชันสมบัติกันที่นี่ ใครจะไปห้ามได้?
ชายวัยกลางคน: "ไม่ได้นะ ฉันจะร้องเรียน หัวหน้าเกาะล่ะ?"
เขาพร่ำตะโกน ดึงดูดผู้คนมามุงจำนวนมาก
พวกนั้นบ้างก็เย้ยหยันเขา บ้างก็ปรามปราม สับสนอลหม่านไปหมด
ชายวัยกลางคนไม่ฟังคำใดใด
สุดท้าย เขาจ้องไปที่ลู่ซิงเฉินแล้วแหวว่า: "คุณคือหัวหน้าเกาะใช่ไหม? นี่ไง คุณไม่จัดการอะไรเลยรึ?"
ลู่ซิงเฉินกวาดตามองเขา แล้วถามหงซานต่อว่า: "พี่หงซานคนสวย หมู่บ้านเหมยอวี่มีอะไรผิดปกติไหมคะ?"
เธอคิดว่า จุดประสงค์ของชายวัยกลางคนต้องไม่ใช่แค่เอะอะที่นี่แน่ๆ