สิ่งที่ผูกเอวของลู่ซิงเฉินอยู่จู่ ๆ ก็คลายออก เธอทรุดลงนั่งกับพื้น แหงนหน้ามอง ถึงได้เห็นชัด ๆ
ยอดเขาเตี้ย ๆ หลายลูกเมื่อครู่ จู่ ๆ ก็งอกหนวดสัมผัสยาว ๆ ออกมา หนวดแต่ละเส้นหนาพอ ๆ กับลำตัวคน สีน้ำตาล มีลายผิวขรุขระ นิ่ม ๆ ราวกับลิ้นของสัตว์ประหลาด
ตอนนี้ หนวดสัมผัสพวกนั้นจู่ ๆ ก็อ้าปากกว้างดำทะมึนออกมา งับเข้าหาลู่ซิงเฉิน
สัตว์ประหลาดนี่มัน!
ลู่ซิงเฉินรีบแปะการ์ดเร่งความเร็วให้ตัวเอง ลุกขึ้นหมุนตัวหลบทัน
ส่วนกู้เหยียนจือก็หลบออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
มีก็แต่เกาต้าฟู่ ร่างกายเทอะทะ หลบไม่พ้น ทำได้แค่ร้องโหยหวนกลิ้งไปกลิ้งมา ถูกไล่ต้อนจนทุลักทุเล
ขณะที่หนวดสัมผัสทำท่าจะกลืนกินเขา ไข่สัตว์เลี้ยงของเขาจู่ ๆ ก็พ่นมังกรเพลิงออกมา "โอ๊ย เจ็บจะตายแล้ว เจ็บจะตายแล้ว!" เสียงหวีดร้องดังลั่น
หนวดสัมผัสหดกลับไป
ลู่ซิงเฉินและกู้เหยียนจือสบตากันแวบหนึ่ง ทั้งสองคนประคองเกาต้าฟู่ คนละข้าง พุ่งทะยานลงจากยอดเขาภายใต้ผลของการ์ดเร่งความเร็ว
หนวดสัมผัสทั้งสามเส้นโบกสะบัดไม่หยุด พุ่งเข้าใส่คนทั้งสาม
ลู่ซิงเฉินเกิดปิ๊งไอเดียแวบหนึ่ง หันกลับไปโยนระเบิดเล็กเข้าใส่ ลงบนหนวดสัมผัสเส้นหนึ่งพอดี
"ตู้ม!" ระเบิดเล็กดังสนั่น
เสียงกรีดร้องตามมา: "โอ๊ย เจ็บชะมัด เจ็บชะมัด ช่วยด้วย ๆ!"
ฉวยโอกาสนี้ คนทั้งสามก็ลงมาถึงตีนเขา วิ่งต่อไปอีกหลายร้อยเมตรจึงหยุด
เหลียวหลังกลับไปมอง ยอดเขาสามลูกนั้นคืนรูปเดิมแล้ว มีแต่ยอดทางซ้ายที่สั่นตุบ ๆ เหมือนเจ็บปวดมาก
เกาต้าฟู่ใจยังระทึก: "นั่นมันตัวอะไรกันเนี่ย!"
หลานหลานและเจ้าแกะน้อยมาถึงพอดี พวกมันไปลาดตระเวนมา เพิ่งรู้ว่าทางนี้เจออันตราย