หนวดทั้งสองเส้นชะงักครู่หนึ่ง ชะลอความเร็วพร้อมกันแล้วหันไปมองหลานหลาน
มันดูจะสับสนอะไรสักอย่าง
หลานหลานเข้าใจทันที จึงร้องต่อไม่หยุด "โอ๊ย เจ็บ! ช่วยด้วย ช่วยด้วย!"
ว่าแต่ มันเลียนแบบเสียงได้เหมือนซะด้วยสิ
แค่ไม่กี่วินาทีนั้นก็เพียงพอให้ลู่ซิงเฉินวิ่งลงมาทันแล้ว
เผลอครู่หนึ่ง หนวดหนึ่งเส้นหันไปทางหลานหลาน อีกเส้นหันกลับมาไล่ตามต่อ
ความเร็วของมันเร็วมาก ถึงตัวภายในพริบตา หนวดหนึ่งฟาด "แป๊ะ" ลงบนน่องของลู่ซิงเฉิน
เธอสะดุดโฉเกลื้น ดีนะที่ใช้การ์ดป้องกันไว้ ไม่งั้นขาข้างนี้ต้องพังแน่นอน!
เกาต้าฟู่กระโดดโลดเต้นอยู่เชิงเขา ร้อนใจจะแทบขาด "เร็วๆ หนีๆ ซิงเฉินเร็วกว่านี้หน่อย โธ่เอ๊ย พวกมันเร็วชะมัด!"
เข้าตื่นตระหนกจนคว้าไข่สัตว์เลี้ยงกอดแน่น "ลูกเอ๊ยลูก ทำยังไงดี ซิงเฉินวิ่งไม่ไหวแล้ว!"
ทันใดนั้น ไข่สัตว์เลี้ยงของเขาก็ดันตัวปะทะอย่างเต็มแรง หลุดออกจากอ้อมกอดแล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้า ความเร็วจนเหลือเพียงเงาสายหนึ่งพร้อมประกายไฟระยับตลอดทาง
เกาต้าฟู่กระโดดสูงขึ้นไปอีก "เอ๊ยเอ๊ยเอ๊ย ลูกอย่าหัวร้อน!"
ไข่สัตว์เลี้ยงพุ่งเข้าใส่หนวด "โครม" เข้าที่หัวหนวดเต็ม ๆ จนประกายไฟแตกกระจายเป็นก้อนใหญ่
หนวดร้องลั่น "โอ๊ยยย เจ็บเจ็บเจ็บ ช่วยด้วยยย!"
เสียงยังแกล้งอ้อนแอ้นออกมาด้วย
ระหว่างนั้นเอง ลู่ซิงเฉินวิ่งมาถึงเชิงเขาแล้ว
ไข่สัตว์เลี้ยงก็พุ่งกลับเข้าอ้อมกอดเกาต้าฟู่เหมือนกระสุนปืน
เกาต้าฟู่กอดไข่สัตว์เลี้ยงของตัวเอง เรียกคำหวานวนไปมา เสียใจแทบขาด