ท่านอาจารย์ปาปูฮึดฮัดเสียงหนึ่ง: "เจ้าคิดว่าข้าจะช่วยเจ้ารึ? ข้าจะใช้กับเสี่ยวฮวา"
ท่านอาจารย์ปาปู: "อ้าว กระเป๋าสัตว์เลี้ยงของข้าไปไหนล่ะ? ข้าต้องใช้กระเป๋าสัตว์เลี้ยงกับเสี่ยวฮวา…"
ลู่ซิงเฉิน: "อะแฮ่ม!"
กระเป๋าสัตว์เลี้ยงของนางก็เอามาจากขุมทรัพย์ของท่านอาจารย์ปาปูนั่นแหละ
ดีใจจัง ท่านอาจารย์ลืมอีกแล้ว!
ความจำของท่านอาจารย์ปาปูใกล้เคียงกับท่านอาจารย์จีวอแล้ว!
ลู่ซิงเฉินมองดูท่านอาจารย์ปาปูที่กำลังขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง แล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ: "ท่านอาจารย์ เรื่องทางนี้เสร็จแล้ว ไม่ก็… ท่านไปดูที่อื่นหน่อยดีไหม?"
ท่านอาจารย์ปาปูตบศีรษะตัวเอง: "จริงด้วย ข้าไปสนามล่าสังหารแดนมรณะดีกว่า!"
ท่านอาจารย์ปาปูใจร้อน ออกเดินทางทันทีที่พูดจบ รีบหาวงเวทเทเลพอร์ตแล้วเทเลพอร์ตจากไป
หปลายฤดูใบไม้ผลิมีแดนล่าสังหารอยู่ไม่น้อย แทบจะเดินไปไม่กี่กิโลเมตรก็เจอแห่งหนึ่ง
ก่อนหน้านี้ หปลายฤดูใบไม้ผลิแทบไม่มีใครจากไป อาร์เรย์เทเลพอร์ตก็เหมือนตั้งไว้เฉย ๆ ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว หปลายฤดูใบไม้ผลิเหม็นไปหมด ทุกคนทนไม่ไหวจริง ๆ จึงพากันหาอาร์เรย์เทเลพอร์ตแล้วเทเลพอร์ตจากไป
ลู่ซิงเฉินหยิบลูกแก้วระบบนิเวศจิ๋วออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว:
[ลูกแก้วระบบนิเวศจิ๋ว: ภายในมีภูเขาเขียวขจี น้ำใสสะอาด ดอกไม้และต้นไม้ มีกระทั่งสัตว์ป่าขนาดเล็ก สามารถวางไว้ได้ หลังจากวางแล้วจะขยายใหญ่ขึ้นนับไม่ถ้วนเท่า และสามารถใส่ไว้ในอุปกรณ์มิติเช่นถุงผ้าไหม กระเป๋าเดินทาง เป็นต้น เพื่อสร้างระบบนิเวศภายในมิติ ต้องการใช้หรือไม่?]
ลู่ซิงเฉิน: "ใช้!"
[ใช้สำเร็จ ลูกแก้วระบบนิเวศจิ๋วได้ผสานรวมเข้ากับกระเป๋าสัตว์เลี้ยงแล้ว!]