เมื่อได้ยินว่าหลานหลานทำให้ทั่วหมู่หลานเหม็นไปหมด ลู่ซิงเฉินก็เป็นกังวลขึ้นมา: "ไม่ได้การแล้ว รีบออกไปกันเถอะ!"
เกาต้าฟู่ร้องตกใจ: "แย่แล้ว! สองเต่าแก่นั่นหนีไปแล้ว!"
ลู่ซิงเฉินหันไปมองก็อึ้งไป ก้อนน้ำแข็งไม่รู้ว่าละลายตั้งแต่เมื่อไหร่ กลายเป็นน้ำกองใหญ่ ไหลเงียบๆ ลึกเข้าไปในถ้ำ
ปุโรหิตตงฮูและผู้อาวุโสปิงเฮ่อหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาที คนกลับหายไปแล้ว
ลู่ซิงเฉิน: !!!
เกาต้าฟู่ก็ร้อนใจ: "ตาม ตาม ตาม! เร็วเข้า ตามไป! พวกมันหนีไปได้ไม่ไกลหรอก!"
ท่านอาจารย์ปาปูยกมือห้าม: "หยุด! จะตามไปทำไม? ตามทันพวกเจ้าก็สู้ไม่ได้อยู่ดี ช่างเถอะ!"
ลู่ซิงเฉินมองท่านอาจารย์ปาปูอย่างสงสัย: "ท่านอาจารย์ ทั้งสองคนนั้นหนีไปต่อหน้าต่อตาท่านเลยนะ? ท่านไม่ได้ตั้งใจปล่อยไปหรอกเหรอ?"
พวกเขามองไม่เห็น แต่ท่านอาจารย์จะมองไม่เห็นได้ยังไง?
เกาต้าฟู่ยิ่งปากไว: "ท่านอาจารย์ หรือว่าท่านกับปุโรหิตตงฮูมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันจริงๆ?"
ท่านอาจารย์ปาปูหน้าซีด: "เหลวไหล! ข้าจะไปชอบนางเตี้ยอย่างนั้นได้ยังไง!"
เตี้ยอย่างนั้น?
ลู่ซิงเฉินและเกาต้าฟู่ต่างมองสำรวจความสูงของท่านอาจารย์ปาปู...
ท่านอาจารย์ปาปูหน้าซีดกว่าเดิม: "พวกเจ้าหมายความว่ายังไง? หา? หมายความว่ายังไง?"
เห็นท่านอาจารย์กำลังจะโกรธ ลู่ซิงเฉินรีบปลอบ: "เราไม่ได้หมายความว่าอะไร แค่รู้สึกว่าสายตาของท่านอาจารย์... สูงใช่ไหมคะ สูงมากๆ เลย!"
ลู่ซิงเฉินถอนหายใจในใจ ปุโรหิตตงฮูและผู้อาวุโสปิงเฮ่อเก่งเกินไป แค่พวกเขาสองสามคนไม่มีทางสู้ได้เลย ช่างเถอะ หนีไปแล้วก็แล้วไป ดีซะอีกจะได้ไม่ต้องฆ่านักบวชกับผู้อาวุโสจนกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับชาวถ้ำน้ำแข็ง