"ซ่า" ลู่ซิงเฉินกลับมาปรากฏตัวข้างเกาต้าฟู่ทันที
ตอนนี้เกาต้าฟู่กำลังกอดไข่สัตว์เลี้ยงของเขา นั่งยองอยู่หลังรถบนน้ำแข็งไปกับปูปู
ไม่ไกลนัก สงครามกำลังระอุ
กู้เหยียนจือถือดาบยาว รองเท้าสเก็ตน้ำแข็งไถลเร็วราวสายฟ้า แสงดาบเปล่งประกายวับวาม ดุดันเหลือเกิน
ใจกลางสมรภูมิคือเสวียนหยวนเฟิงกับผู้เล่นอีกฝูงหนึ่ง และผู้คนแห่งถ้ำน้ำแข็งสามตัว
ผู้คนแห่งถ้ำน้ำแข็งทั้งสามถือหน้าไม้ยิงธนู "ซ่า ซ่า ซ่า" ยิงต่อเนื่องใส่กู้เหยียนจือ
ลู่ซิงเฉินเอานิ้วจิ้มเกาต้าฟู่ "ไม่ช่วยหน่อยเหรอ?"
เกาต้าฟู่ "ทำไมต้องช่วย มีพี่ใหญ่อยู่ จะช่วยทำไมล่ะ!"
ลู่ซิงเฉินมองไปทางปูปู
ปูปูลูบหลานหลาน ยิ้มบาง ๆ "มีพี่ใหญ่อยู่ ไม่ต้องให้พวกเราลงมือ"
หลานหลานเอาหัวดุนปูปู "มีพี่ใหญ่อยู่ นั่งดูความครึกครื้นเฉย ๆ!"
นี่คือการปล่อยให้พร้อมหน้าพร้อมตา ตั้งใจยัดเยียดให้ปรมาจารย์ปาปูจัดการเองทั้งหมดสินะ?
ขณะนี้ปรมาจารย์ปาปูนั่งหลับตาอยู่ในรถบนน้ำแข็ง ผูกรากผ้าพันจมูกเอาไว้ โผล่ออกมาแค่ครึ่งหน้า ดูเหนื่อยอ่อนโรยราอย่างประหลาด
เพิ่งจะอ้วนออกมา อารมณ์เสียทั้งร่างกายก็ไม่ค่อยสบาย
"ต๊าก ต๊าก" ลูกศรสองดอกพุ่งเข้าโดนแก้วคริสตัลของรถบนน้ำแข็ง ปรมาจารย์ปาปูลูบหน้าผาก ทนไม่ไหวแล้ว "ทำอะไรน่ะทำอะไร จะเลิกกันสักทีไหม? อา!"
ปรมาจารย์ปาปูที่โมโหคุโซนลงจากรถบนน้ำแข็ง มองคนทั้งหลายด้านนอก หงุดหงิดจัด "ไสหัวไป ไสหัวไป ไสหัวไปให้หมด!"
เขายื่นมือคว้าผู้เล่นที่กำลังจะขึ้นรถบนน้ำแข็งหนึ่งคน สะบัดเบา ๆ ก็เหวี่ยงขึ้นฟ้า ทิ้งไปไกลลิบ