เว่ยหลิน: "นับไม่ถูกนะ ถ้ามีคนเจอเกาะหรือได้คำสั่งเรียกชุมนุมแล้วไม่บอกล่ะ? ทำไมฉันยังไม่เจอเกาะสักที! ร้อนใจ!"
เว่ยอิง: "นายเจอช้าหน่อยเถอะ ได้ข่าวว่าเกาะอันตรายนะ รอให้เรามีคำสั่งเรียกชุมนุมเยอะ ๆ แล้วค่อยไปด้วยกันดีกว่า ยังไงก็ให้เวลาสำรวจแค่วันเดียวเอง"
ลู่ซิงเฉินเข้าไปดูแชทประจำเขตอีกที สมกับที่คึกคักจริง ๆ กำลังถกเรื่องเกาะกับคำสั่งเรียกชุมนุมกันทั้งนั้น
น่าเสียดาย คราวนี้คนที่ได้คำสั่งเรียกชุมนุมส่วนใหญ่ไม่เปิดประมูล ไม่รู้ว่าเก็บไว้ใช้เอง หรือซื้อขายกันส่วนตัว
ลู่ซิงเฉินกินข้าวเที่ยงเสร็จ ฝึกต่อเลย ถึงหกโมงเย็นอีกแล้ว
ว่านเหม่ยหลิงให้เธอพักครึ่งชั่วโมง ระหว่างพัก เธอเปิดจอแสงแชทประจำเขต เห็นเจี่ยงเหวินหมิงกำลังโวยวายอีกแล้ว:
เจี่ยงเหวินหมิง: "ลู่ซิงเฉิน แกว่าไว้เลย!"
ลู่ซิงเฉินฉงน วันนี้เธอยังไม่พูดสักคำ เจี่ยงเหวินหมิงมาเป็นบ้าอะไรอีก
เจี่ยงเหวินหลี่: "พี่ ผมเจ็บ ถ้าหายาวิเศษไม่ได้ ขาผมคงเสียแน่"
เกาต้าฟู่: "ฉันเตือนแล้วนะ ห้าโมงเย็นถึงเจอเกาะ นายขึ้นเกาะก็ขึ้น แต่ดูแถวขอบ ๆ ก็ได้นี่ ไม่เข้าไปในป่าเลย โดนหมูป่ากัดเข้าให้!"
ดูประวัติแชท ลู่ซิงเฉินถึงเข้าใจ ปรากฏว่าตอนบ่ายห้าโมงกว่า เจี่ยงเหวินหลี่เจอเกาะแห่งหนึ่ง ดีใจรีบขึ้นไป โดนหมูป่ากัดข้อเท้า หนีกลับมา ไม่ได้ข้าวของอะไรเลย
เจี่ยงเหวินหมิงทั้งร้อนใจทั้งเจ็บปวดใจ นึกขึ้นได้ว่า ถ้าตัวเองได้คำสั่งเรียกชุมนุมเมื่อวาน เจี่ยงเหวินหลี่ก็เรียกเขาขึ้นเกาะได้นี่สิ? เขาไม่เพียงช่วยเจี่ยงเหวินหลี่ได้ ยังอาจได้ของอีกมากมาย