แท่นปรุงยากลับเป็นรูปหม้อยาขนาดเล็ก สีดำ แตะที่หม้อยา จอแสงตัวเลือกก็ปรากฏขึ้น
อาจเป็นเพราะลู่ซิงเฉินมีแค่พิมพ์เขียวยาวิเศษ ด้านบนจึงแสดงแค่การสร้างยาวิเศษเท่านั้น
[ยารักษาบาดแผล: สมบัติล้ำค่ารักษาบาดแผล ไม่ว่าแผลจะเล็กหรือใหญ่ ก็ล้วนมีผล วัตถุดิบที่ต้องการ: พิมพ์เขียวยารักษาบาดแผล (ปลดล็อกแล้วก็ใช้ได้) หญ้าฝูหลิง X1 ผลซูมู่ X1 รากเจ๋อหลาน X1 จะหลอมหรือไม่?]
“หลอม!” ลู่ซิงเฉินกล่าวทันที
สมุนไพรหลายชนิดในกระเป๋าสะพายเก็บของของเธอหายไป บนหัวหม้อยาพวยพุ่งแสงสีเขียวออกมาสองสามสาย จากนั้นหน้าจอวาบขึ้น
[หลอมสำเร็จ ได้รับยาวิเศษ X3]
อ้าว สมุนไพรหนึ่งชุดหลอมยาวิเศษได้ 3 ชุดนี่นา ไม่เลว ไม่เลว!
ดูเหมือนครั้งนี้เธอจะรวยเละเลย
ลู่ซิงเฉินส่งยาวิเศษให้เกาต้าฟู่หนึ่งชุดผ่านระบบแลกเปลี่ยน พลางถามว่า “ทำไมเพื่อนนายไม่ปรุงยาเองล่ะ?”
เกาต้าฟู่ถอนใจ “ไม่รู้ว่าทำไม เขาสร้างแท่นปรุงยาไม่ได้ แล้วก็ไม่มีพิมพ์เขียวยารักษาบาดแผล ถ้าไม่ใช่ว่าเขาบาดเจ็บหนักเกินไป ก็คงไม่เอาของพวกนี้มาขายหรอก เมื่อวานเขายังเสียดายอยู่เลย แต่วันนี้ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ถึงจำใจตัดใจขาย”
ลู่ซิงเฉินเข้าใจแล้ว ตัวเองหยิบได้ถูกของอีกแล้ว
ถ้าทายไม่ผิด เพื่อนคนนั้นของเขาคงมีสิ่งปลูกสร้างพื้นฐานไม่พอ ไม่งั้นก็ไม่ถึงกับสร้างแท่นปรุงยาไม่ได้
ในแชทประจำเขต เจี่ยงเหวินหมิงยังตามหาลู่ซิงเฉินอยู่
ลู่ซิงเฉินขี้เกียจสนใจเขา
เกาต้าฟู่เห็นแล้วรำคาญ พูดตรงๆ “เลิกเรียกได้แล้ว ยาวิเศษอยู่ที่ข้า พวกเราใช้ไปแล้ว!”