ลู่ซิงเฉินเงยหน้าขึ้น เห็นนกปากแดงหางฟ้าเกาะอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ตรงหน้า ปากมันร้องเจี๊ยวจ๊าวไม่หยุด
สรุปคือ ไม่มีคำดี ๆ ออกมาจากปากเลยสักคำ มีแต่คำเดิม ๆ ที่วนไปวนมาไม่รู้จบ
ลู่ซิงเฉินทั้งโมโหทั้งขำ ดูท่า เมื่อกี้เธอใจดีกับมันเกินไปสินะ!
เธอง้างธนูขึ้นพร้อมกับปักลูกศร
นกปากแดงหางฟ้าเห็นท่าไม่ดี ตกใจจนกระพือปีกบินหนีไปไกล
ไอ้ขี้ขลาด!
ลู่ซิงเฉินทำเสียงเย็นชา
ธนูของเธอถือไม่สะดวก เธอเลยเปิดกระเป๋าเก็บของ ดื่มน้ำจนหมด แล้วหยิบสตรอว์เบอร์รีที่เหลือออกมา เตรียมกินให้หมด
เธอเพิ่งกัดสตรอว์เบอร์รีไปได้คำเดียว นกปากแดงหางฟ้าก็บินกลับมาอีก
ปากของมันก็ยังเสียเหมือนเดิม ตะโกนว่า "เจ้ายัยขี้... โอ้..."
ทันใดนั้น มันเห็นสตรอว์เบอร์รีในมือของลู่ซิงเฉิน ก็ชะงักไปทั้งตัว ปีกกระตุก แล้วร่วงลงมาจากอากาศเป็นเส้นตรง
เพิ่งถึงพื้น มันก็ได้สติ รีบกระพือปีกบินขึ้นมาอีกครั้ง
ลู่ซิงเฉินเห็นว่า ที่มุมปากของมันเหมือนจะมีน้ำลายไหลออกมา...
นกปากแดงหางฟ้ากระพือปีก สลัดน้ำลาย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า "ท่าน... ท่านนางฟ้าน้อย!"
ลู่ซิงเฉินหัวเราะ "พรืด" ออกมา
ที่แท้ นกปากแดงหางฟ้านี่ก็มีเวลาที่ปากไม่เสียเหมือนกันนี่นา
เธอชำเลืองมองนกปากแดงหางฟ้า แล้วโยนสตรอว์เบอร์รีอีกผลเข้าปาก
ตาของนกปากแดงหางฟ้าเป็นประกายจ้องไม่กะพริบ ลู่ซิงเฉินแทบจะมองเห็นน้ำลายบาง ๆ ไหลออกมาจากปากมันอีกครั้ง...
น้ำลายไหลอีกแล้ว!
นกปากแดงหางฟ้าคงจะยังพูดไม่ค่อยเก่ง มันบินวนรอบลู่ซิงเฉินไม่หยุด พูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่คำเดียวว่า "นางฟ้าน้อย!"