ลู่ซิงเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นทำมือชี้ไปที่ลูกลิงบาดเจ็บสาหัส "ข้ามารักษาลูกน้อยของพวกเจ้า!"
ทันทีที่ชี้ไปที่ลูกลิง ฝูงลิงยิ่งโมโห ส่งเสียงคำราม "อ้าว ๆ"
บางตัวถึงกับหยิบท่อนไม้ขึ้นมา จ้องมองลู่ซิงเฉินด้วยสายตาอาฆาต
ลู่ซิงเฉินจำต้องถอยหลัง
นางมาเพื่อทำภารกิจ ไม่ได้มาต่อยตีลิง
นางลองอีกหลายครั้ง ฝูงลิงก็ยังไม่ยอมให้นางเข้าใกล้
จนใจ ลู่ซิงเฉินจึงถอยห่างออกไปหลายก้าว สังเกตพวกมันต่อ
แม่ลิงที่อุ้มลูกลิงตัวน้อย ดวงตาโศกเศร้า ส่งเสียงร้อง "เจี๊ยก ๆ" แผ่วเบา พลางพยายามปลุกลูกลิง
แต่ลูกลิงแค่ลืมตาขึ้นมามองนาง ก่อนปล่อยแขนตกลงอย่างหมดแรง
ลู่ซิงเฉินก็ร้อนใจ หากลูกลิงตัวนี้ตาย ภารกิจของนางย่อมไม่สำเร็จ
แม่ลิงมองลูกลิง แล้ววางมันลงหน้าแท่นหิน ให้มันพิงหินไว้ จากนั้นลุกขึ้นเดินไปที่ต้นสาลี่
ลิงอีกหลายตัวเหมือนไม่เห็นด้วย
ทว่าแม่ลิงกลับยืดแขนออกไปเด็ดผลสาลี่มาหนึ่งลูก
"ไอ้สัตว์ร้าย!" ทันใดนั้น เสียงตวาดแหลมเล็กดังขึ้น นกปากแดงหางฟ้าตัวนั้นบินโฉบกลับมา
มันกระพือปีก คาบสาลี่ไปในคำเดียว กรงเล็บขยุ้มใบหูแม่ลิงจนเป็นแผล
นกนั่นจิกกินสาลี่หมดในสองคำ เกาะบนกิ่งสาลี่ ด่าทอฝูงลิงอย่างเกรี้ยวกราด
ลู่ซิงเฉินสังเกตว่า มันด่าไปด่ามาก็มีแค่ประโยคเดิม ๆ อย่างเช่น "ไอ้สัตว์ร้าย" "อัปลักษณ์" "โง่" "แกแตะฉันอีกทีสิ"