นกปากแดงหางฟ้ารอจนร้อนใจ พอเห็นลู่ซิงเฉินออกมา มันรีบบินขึ้นกลางอากาศ เร่งให้ลู่ซิงเฉินเร็วเข้า
ลู่ซิงเฉินอุ้มแพนด้าตัวน้อยด้วยมือข้างหนึ่ง ถือกรงกระต่ายอีกข้าง นำนกปากแดงหางฟ้า วิ่งเหยาะ ๆ มาถึงจุดนัดพบของทุกคน
เว่ยหลินกับพวกพากันรอมาสิบกว่านาทีแล้ว
ตอนนี้พวกเขากำลังคุยกัน:
เว่ยอิง: “ฮิ ๆ ทายสิว่าฉันเจออะไร? กระต่ายสองตัว ชำแหละแล้ว ได้เนื้อกระต่ายมาเพียบ กลับไปได้กินกระต่ายแล้ว!”
เว่ยหลิน: “ข้าฆ่าแกะได้หนึ่งตัว ระดับสอง!”
เว่ยอิงส่งเสียงเฮ: “พวกเราได้กินเนื้อแกะแล้ว ฮ่า ๆ เนื้อแกะเสียบไม้ แค่คิดก็น้ำลายไหล! หืม? ระดับสอง มีกล่องไหม? ได้ยินว่าฆ่าสัตว์ป่าระดับสองแล้วได้กล่อง”
สีหน้าเว่ยหลินดูยากจะเอ่ยปาก: “อืม มี ข้าเปิดแล้ว... ข้างในมีน้ำแร่สามขวด แบบแปลนพลั่วเหล็กหนึ่งแผ่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อ...”
เว่ยอิงดีใจ: “ก็ไม่เลวนี่ ต่อไปนายมีพลั่วเหล็กแล้ว!”
เว่ยหลินหมดกำลังใจ: “นี่เธออ่านแชทประจำเขตบ้างไหม? หลายวันมานี้ ใคร ๆ เปิดกล่องก็อาจเจอแบบแปลนพลั่วเหล็ก ของแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร...”
แววตาเว่ยอิงเป็นประกาย: “ถึงขนาดนี้ยังไม่ค่อยดีใจอีก หรือว่านายเอาไปเทียบกับซิงเฉิน? ก็เพราะซิงเฉินเปิดกล่องทีไร ได้แบบแปลนอาวุธระดับสูงออกมาทีหนึ่ง แถมยังได้ตำราวิชาแส้อีก ฮัลโหล ๆ เว่ยหลินตื่นได้แล้ว นายจะไปเทียบกับซิงเฉินได้ยังไง จุ๊ ๆ!”
เว่ยหลินยิ่งหมดกำลังใจ: “ข้าโชคดีมาตลอด...”
เว่ยอิงขัดจังหวะ เอ่ยเสียงหนักแน่น: “ตอนนี้นายก็ยังโชคดีนะ แค่ นายอย่าไปเทียบกับซิงเฉินเลย เจ้าน้องชาย! อย่าหาเรื่องขายหน้าใส่ตัวนะ!”