ปิงกูลู่ส่งเสียงคำราม “อ๊าว” ออกมาครั้งหนึ่ง
ลู่ซิงเฉินจับเขาพาไปที่หมีขาวบาดเจ็บสาหัส สะบัดมือโยนเขาไปบนหลังหมีขาวบาดเจ็บสาหัสตัวหนึ่ง แล้วพูดว่า “เอ้า ฝึกมันให้เชื่องซะ!”
พูดจบ นางและกู้เหยียนจือก็พุ่งเข้าหาหมีขาวบาดเจ็บอีกตัวหนึ่ง
สองคนร่วมมือกันฆ่าหมีขาวมาหลายครั้งแล้ว งานถนัดยิ่ง
ที่พวกเขาฆ่าเป็นหมีขาวที่ดุร้ายตัวหนึ่ง เพราะบาดเจ็บ และยังถูกพวกเขาร่วมมือกันทุบตีอย่างหนัก อารมณ์เลยแย่เอามากๆ ส่งเสียงคำรามอ๊าวๆ ดังกึกก้องไปทั่ว ไม่นานก็ถูกลู่ซิงเฉินล่อไปถึงข้างกำแพงน้ำแข็ง ลูกปืนใหญ่ลูกไฟก็ถล่มลงมาเสียงดังสนั่น
หมีขาวบาดเจ็บ ขอแค่ลูกปืนใหญ่ลูกไฟกระแทกโดนบาดแผล ก็จะทำให้แผลถลำหนักขึ้น
ลู่ซิงเฉินและกู้เหยียนจือคนหนึ่งยิงธนู คนหนึ่งใช้ดาบยาว คนหนึ่งโจมตีระยะไกล คนหนึ่งโจมตีระยะประชิด บีบให้หมีขาวต้องถอยหลังร่นไปเรื่อยๆ
“กูลู่กูลู่!” เสียงประหลาดนั่นดังขึ้นอีกครั้ง
หมีขาวหลายตัวชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังกลับ หนีไปทางด้านหลัง
ผู้อาวุโสผู้เซ่นไหว้ต้องลงมืออีกแล้วแน่ๆ
ลู่ซิงเฉินจะยอมปล่อยโอกาสนี้ไปได้ยังไง ตอนนี้หมีขาวตัวนี้ใกล้จะถูกฆ่าตายอยู่ร่อมร่อแล้ว จะปล่อยให้มันหนีไปได้ยังไงกัน?
นางโบกมือปล่อยกับดักทรายดูดหนึ่งอัน ขวางหมีขาวไว้ชั่วขณะหนึ่ง
หมีขาวบาดเจ็บสาหัส กับดักทรายดูดก็แค่ขวางไว้ได้ไม่กี่วินาที
ลู่ซิงเฉินใช้พันธนาการอสรพิษอีก ตรึงมันไว้ไม่กี่วินาที กู้เหยียนจือฉวยโอกาสนี้ โจมตีต่อเนื่องไม่หยุด ร่างกายของหมีขาวน้ำแข็งถ้ำก็มีบาดแผลทั่วร่างแล้ว
มันส่งเสียงร้องโหยหวนไม่หยุด
ลู่ซิงเฉินฮึดสู้ “ฆ่ามันซะ ต้องเร็ว!”
นางหันหน้ามอง ปิงกูลู่ยังคงขี่อยู่บนหลังหมีขาวน้ำแข็งถ้ำ ส่งเสียงฮึฮึฮะฮะ ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่
นอกจากหมีขาวตัวที่นางขวางไว้ตัวนี้ กับอีกตัวที่ปิงกูลู่ขี่อยู่ หมีขาวน้ำแข็งถ้ำที่เหลือก็หนีไปหมดแล้ว
ปิงกูลู่ไม่ได้ฉวยโอกาสแอบหนีไป นับว่าฉลาดอยู่!