ลู่ซิงเฉินรีบไถลตัวออกมา หลบเข้าไปในถ้ำน้ำแข็งเมื่อครู่นี้
มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งล้อมหมีขาวดูพักหนึ่ง ไม่พบอะไร ต่างงุนงงเป็นอย่างมาก
พวกเขาหารือกันสองสามประโยค แล้วโยนปลาให้หมีขาวถ้ำน้ำแข็งสองสามตัว
นักบวชถ้ำน้ำแข็งหน้าดำคร่ำเครียด “มีเหตุผิดปกติแล้วสองครั้ง ต้องมีคนแน่ พวกเจ้าตรวจค้นให้ละเอียด อ้อ ระวังเนินน้ำแข็งด้วย ถือคบไฟค้น!”
มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งรับคำอย่างพร้อมเพรียง ต่างไปหยิบคบไฟ
พวกเขาเริ่มค้นทีละก้าว
ลู่ซิงเฉินอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว อีกไม่กี่นาทีก็จะมีมนุษย์ถ้ำน้ำแข็งค้นมาถึงที่นี่ พวกเขาถือคบไฟ ต้องพบเธอแน่
บรรลุเป้าหมายแล้ว ลู่ซิงเฉินแชทส่วนตัวหาเกาต้าฟู่ “มา สั่งเรียกชุมนุม!”
“ฟึ่บ” ปุ๊บเดียว ลู่ซิงเฉินกลับมาอยู่บนแพไม้
“เป็นไงบ้างๆ” เกาต้าฟู่รีบเข้ามาติด
เขากลัวหนาว ใส่เสื้อหนาเตอะ ตัวกลมปุ๊กเหมือนลูกบอล เสื้อหนังที่ให้ความอบอุ่นที่สุดของเขาเป็นสีขาว ตอนนี้เขาจึงเป็นลูกบอลสีขาวลูกใหญ่
สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ
ลู่ซิงเฉินพินิจดูเขาทีหนึ่ง “ว่าแล้วว่าพวกนั้นถึงบอกว่าเจ้าน่ากิน!”
ในสายตามนุษย์ถ้ำน้ำแข็งกับหมีขาวถ้ำน้ำแข็ง นี่ต้องเป็นของอร่อยสูงสุดอย่างไม่ต้องสงสัย
เกาต้าฟู่ตะลึง “น่ากิน? ข้าน่ากิน?”
กู้เหยียนจือกวาดตามองเขา “อ้วนขึ้นอีกแล้ว?”
เกาต้าฟู่ตระหนักพลาง ร้องไห้หน้าหงอยทันที “เสี่ยวลู่ เจ้าว่าพวกนั้นเล็งข้าแล้วหรือ?”
ลู่ซิงเฉินหัวเราะฮึฮึ “ไม่เชื่อก็ถามไอซ์กูลู่ดูสิ ดูว่ามันน้ำลายไหลใส่เจ้าไหม?”
เธอสงสัย ไอซ์กูลู่ชอบกินคนไหมนะ?
ไอซ์กูลู่อยู่ข้างๆ นี่เอง เขายังคงถูกมัดแน่นหนา ตอนนี้แสยะยิ้ม พูดกับเกาต้าฟู่ว่า “ก็ต้องน้ำลายไหลอยู่แล้ว เจ้าเด็กโง่!”
เกาต้าฟู่ “ใครสอน? ประโยคนี้ใครสอน?”