ลู่ซิงเฉินสนใจขึ้นมาทันที: "เกิดอะไรขึ้น?"
ท่านอาจารย์ปาปู: "ก่อนหน้านี้ หมู่บ้านซวงเสวี่ยมีตลาดนัดครั้งหนึ่ง เพราะหนาวเกินไป คนไปไม่มาก แต่พอหมู่บ้านซวงเสวี่ยเจอฤดูน้ำแข็งซ้อนทับ คนที่ไปส่วนใหญ่หนาวจนป่วย แถมมีคนหนาวตายถึงสองคน ตอนนี้ท่านจีถูกด่าจนเละ ทั้งขาดทุนทั้งโดนด่า จวนจะจนแค้นอยู่แล้ว!"
"รู้ไหมว่าหมู่บ้านหิมะน้ำค้างของเขาต้องใช้เหรียญทองวันละเท่าไหร่? ห้าหมื่นเหรียญทองนะ!"
"แถมยังต้องจ่ายค่ารักษาคนอีก ขาดทุนย่อยยับ หลายปีนี้ลำบากเปล่า! เฮ้อ น่าสงสารนะ!"
ลู่ซิงเฉินหัวเราะคิกคัก
สมควร!
ตอนนี้ท่านจีคงไม่มีอารมณ์มาป่วนแล้วล่ะ!
ท่านอาจารย์เหลยจิน: "พอถึงฤดูน้ำแข็ง ของใช้ของแต่ละคนก็จะต้องใช้มากขึ้น ได้แต่กัดฟันอดทนไป"
ลู่ซิงเฉินขมวดคิ้ว: "ต้องอดทนอีกนานไหม?"
เสบียงเธอไม่ได้ขาดแคลนหรอก แต่มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งมันเหี้ยมโหดเกินไป
คราวนี้เธอฆ่าหมีขาวถ้ำน้ำแข็งไปตัวหนึ่ง แล้วยังปราบหมีขาวถ้ำน้ำแข็งได้อีกตัว นักบวชถ้ำน้ำแข็งไม่มีทางยอมง่าย ๆ แน่
ใครจะรู้ว่ามนุษย์ถ้ำน้ำแข็งมีกี่คน พวกนั้นส่งหมีขาวมาอีกจะทำยังไง?
เธอเอาไม่อยู่หรอก!
ท่านอาจารย์จีวอ: "ฤดูน้ำแข็งทำไมมันมาก่อนเวลาล่ะ?"
ท่านอาจารย์ปาปู: "ใช่แล้ว ทีนี้ทุกคนก็แย่กันหมด ไม่รู้จะต้องทนไปถึงเมื่อไหร่"
ท่านอาจารย์เรย์จินครุ่นคิดครู่หนึ่ง: "ก่อนหน้านี้ที่ฤดูน้ำแข็งจบลงกะทันหัน เป็นเพราะมีคนไปแทรกแซง คราวนี้ถ้าไม่มีใครยุ่ง คาดว่าคงจะยาวต่อไปอีกสักเจ็ดสิบแปดสิบปีนะ..."
"หา?" ลู่ซิงเฉินสะดุ้ง
เจ็ดสิบแปดสิบปี?