เว่ยอิงเร่งให้ทุกคนรีบไป เว่ยหลินงงงัน "จะไปเลยรึ? ไม่ฆ่ามันก่อน?"
แววตาเว่ยอิงลังเลครู่หนึ่ง ส่ายหน้า "ช่างเถอะ ชีวิตสำคัญกว่า รีบออกไปเถอะ!"
หล่อนกัดฟัน "ก่อนหน้านี้ฉันโลภเกินไป เห็นผลไม้สีแดงหลายลูก สัญชาตญาณว่าไม่ธรรมดา เลยอยากเด็ดมาดู ยังไม่ทันถึงตัว หมูป่าก็กระโจนออกมา ถ้าฉันไม่วิ่งเร็ว คงตายไปแล้ว!"
"ผลไม้สีแดง?" ลู่ซิงเฉินกับเว่ยหลินอุทานพร้อมกัน
ทั้งคู่สบตากัน ประกายตาปรารถนาสิ่งเดียวกัน
เว่ยอิงถลึงตาใส่ "ผลไม้ยังไงพวกเราก็เอาไม่ได้ หมูป่าตัวนั้นดุร้ายมาก ฉันสงสัยว่ามันเป็นระดับบอสบนเกาะ พวกเรารับมือไม่ไหวหรอก"
หล่อนพูดจริงจัง "พวกนายอย่าได้คิดจะเอามันเด็ดขาด!"
ลู่ซิงเฉินเงียบครุ่นคิด
จากประสบการณ์ที่ผ่านมา สัตว์ร้ายที่เฝ้าสมบัติยิ่งดุร้าย สมบัติก็ยิ่งล้ำค่า
หมูป่าตัวนั้นกลายพันธุ์ขั้นสามแล้ว ผลไม้นั่นต้องดีมากแน่ๆ
นางอยากได้มัน
ถ้าเป็นคนอื่น คงไม่ต้องคิดเลย
ที่ลู่ซิงเฉินคิดเช่นนี้ เพราะอาศัยอาวุธในมือหลายชิ้น
ดาบสั้น—หายาก, แส้อ่อน—ขั้นสูง (ดีเยี่ยม), ธนูเขาวัว—ขั้นสูงสุด (สมบูรณ์แบบ)
ระดับขั้นอาวุธแบ่งเป็น: ขั้นต้น (ธรรมดา), ขั้นกลาง (ยอดเยี่ยม), ขั้นสูง (ดีเยี่ยม), ขั้นสูงสุด (สมบูรณ์แบบ), หายาก, ตำนาน, ขั้นมหากาพย์
ตอนนี้ คนทั่วไปไม่มีอาวุธ คนที่มีอาวุธขั้นต้นก็น้อยมาก อาวุธในมือลู่ซิงเฉินสูงกว่าพวกเขาหลายระดับ