เว่ยหลินอึ้งไปชั่วครู่เดียว ในตอนที่หมูป่าหล่นลงมา เขากระโจนขึ้นไป กระโดดขึ้นบนหลังหมูป่า แทงดาบสั้นลงไป
ปักเข้าที่คอของหมูป่า
หมูป่าร้องลั่น กลิ้งตัวหนึ่งที เหวี่ยงเว่ยหลินหลุดไป
เว่ยหลินกลิ้งตัวแล้วลุกขึ้นยืน
ลู่ซิงเฉินขึ้นสายธนูพลางตะโกนพลาง “เว่ยหลิน มานี่!”
เว่ยหลินจดปลายเท้า ก็กระโจนเข้ามา
ในเวลาเพียงน้อยนิด ลู่ซิงเฉินยิงลูกธนูขนนกต่อเนื่องออกไป ทันใดนั้นก็ยิงออกไปอีกสามถึงสี่ดอก ไม่มีพลาดแม้แต่น้อย ล้วนปักเข้าสู่ร่างของหมูป่าไม่ลึกก็ตื้น
เว่ยอิงสะบัดแส้อ่อน “เพียะ” หนึ่งทีฟาดบนหลังของหมูป่า
หมูป่าถูกลูกธนูไปหลายดอกแล้ว แต่เพราะหนังของหมูป่าหนาเกินไป ลูกธนูจึงทิ่มเข้าไปไม่ลึกพอ
แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว
ลูกธนูขนนกทาด้วยสมุนไพรม้าเมาไว้ตรงปลาย อาจจะไม่ได้ผลมากนักต่อหมูป่า แต่เมื่อพิษเพิ่มขึ้น ก็ย่อมออกฤทธิ์บ้าง
เป็นไปตามคาด การเคลื่อนไหวของหมูป่าช้าลงมาก
มันรู้ว่าศัตรูที่คุกคามมากที่สุดคือลู่ซิงเฉิน จึงไม่สนใจอื่นใด วิ่งตรงเข้าไปหาลู่ซิงเฉิน
มันเพิ่งกระโจนถึงหน้าลู่ซิงเฉินก็เหยียบหล่นลงไป “จ๋อม” เสียงดัง ตกลงไปในกับดัก
“อ๊าก” หมูป่าส่งเสียงร้องครวญครางน่าเวทนาอีกครั้ง
ไม่ต้องสงสัยเลย กับดักหนามเหล็กทำให้มันบาดเจ็บสาหัส
เพื่อจัดการมัน ลู่ซิงเฉินและคนอื่นๆ ขุดกับดักไว้ลึกมาก แถมยังทาด้วยน้ำสมุนไพรม้าเมาปริมาณมากบนหนามแหลม หมูป่าจะขึ้นมาไม่ได้ในเวลาอันสั้น
มันดิ้นรนร้องลั่นในหลุม ฝุ่นฟุ้ง
เว่ยหลินจะเข้าไปจัดการซ้ำ แต่ลู่ซิงเฉินห้ามไว้