พ่อท่านจี้แน่นอนอยู่กับพื้นราวกับโคลนน้ำเปล่า ดิ้นไม่ไหวเป็นเวลาครึ่งวัน
ดวงตาของลู่ซิงเฉินเป็นประกายวิบวับ
ทำไมไม่จัดการให้ตายไปเลยล่ะ?
อยากขอเก็บของฟรี ฟันเป็นหนึ่งดาบจัง!
บูบูไอแล้วพูดว่า "เสี่ยวหลู่ อย่าหัวร้อน!"
ลู่ซิงเฉินเสียดายอยู่ในใจ เธอถือดาบฉางหงส์เดินไปหา ใช้ปลายดาบแทงพ่อท่านจี้ไปหลายจุด จนแทงทะลุเป็นรูเลือดถึงหลายแหล่ง จึงร้องถามว่า "ท่านผู้สังเกตการณ์ ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?"
พ่อท่านจี้ยกใบหน้าที่บวมเป่งจนเสียรูปโฉมอย่างทรมาน คำรามเสียงเกร็ง "ไม่……ไม่เป็นไร!"
การถูกอัดเมื่อครู่นอกจากทำให้เจ็บปวดจนอยากตายแล้ว ยังทำให้เขาเย็นสติสุดหัวใจ
ที่นี่มีทั้งปรมาจารย์ปาปู ทั้งบูบู เขาฆ่าลู่ซิงเฉินไม่ได้!
โชคดีที่เขายังมีแผ่นป้ายผู้ตรวจการเอาไว้ช่วยชีวิต!
งั้นค่อยเจอกันคราวหน้า!
คราวหน้า เขาจะทำให้หมู่บ้านเยียนอี่เละเทะจะไม่รู้จัก จะทำให้ตระกูลของลู่ซิงเฉินตายทั้งเป็นชิ้น ๆ!
พ่อท่านจี้ขบฟัน ฝืนความเจ็บปวดที่ทะลุถึงหัวใจ ก้มลงเก็บแผ่นป้ายผู้ตรวจการที่ถูกเหยียบจนหัก ลุกขึ้นยืน แล้วเดินโซเซเหลื่อมล้มออกไป
เหยียนเสี่ยวหลินทำหน้างง "ถูกคนอื่นอัดโดยไม่มีสาเหตุ ทำไมถึงแม้แต่ขี้แตกก็ไม่กล้าปล่อย?"
เซี่ยเสี่ยวอวี่ว่า "คุณก็โง่นะ ปรมาจารย์ปาปูยังโมโหไม่หายเลย เขากล้าปล่อยขี้แตกได้ยังไง?"
จู๋เสี่ยวอวี๋เสริม "ก็นั่นสิ แค่รอดชีวิตก็ถือว่าโชคดีแล้ว ยังกล้าเถียงกับปรมาจารย์อีกเหรอ?"
เว่ยหลินว่า "เอิกเอิก ปรมาจารย์ก็สุดยอดจริง ๆ!"
ลู่ซิงเฉินมองแผ่นหลังของพ่อท่านจี้ แล้วสั่งหลานหลานว่า "จับตาดูมันไว้ให้ฉัน!"