เมื่อได้ยินว่าผู้เฒ่าจี้ไม่อยากดื่มสุราแล้ว ลู่ซิงเฉินร้อนใจขึ้นมาทันที รีบไปหาหยางเฟยเสวี่ย
หยางเฟยเสวี่ยฉลาดเกมเก่ง: "วางใจเถอะ กำลังชักชวนอยู่!"
นอกประตู เสียงของหยางเฟยเสวี่ยดังขึ้น: "ปรมาจารย์จะไปไหนคะ สุราไม่ถูกปากหรือคะ หนูเห็นคนต่อคิวซื้อกันยาวเลย เขาว่าดื่มแล้วมีความสุขสุดขีด ลืมความทุกข์ทุกอย่างได้ ปรมาจารย์ไม่ลองสักหน่อยเหรอคะ"
ผู้เฒ่าจี้: "ฮึ่ม เป็นไปได้ที่ไหน!"
หยางเฟยเสวี่ย: "ชิ่งๆ มันมีฤทธิ์วิเศษจริงๆ ค่ะ ได้ยินมาว่าคนนี้กับปรมาจารย์หลิงกวงเป็นศิษย์ร่วมสำนัก..."
ผู้เฒ่าจี้: "หืม? ปรมาจารย์หลิงกวงมีศิษย์ร่วมสำนักด้วยเหรอ นางไม่ใช่ฝึกเองหรือ"
หยางเฟยเสวี่ย: "ปรมาจารย์คะ มาค่ะ เข้าไปในห้องกันเถอะ หนูมีเรื่องลับเล็กๆ จะเล่าให้ฟัง..."
หยางเฟยเสวี่ยเข็ยผู้เฒ่าจี้เข้าไปในห้อง
ส่วนที่เหลือลู่ซิงเฉินฟังไม่ได้แล้ว ทำได้แค่พึ่งปลาน้ำเงินน้อย
ไม่ต้องคิดเลย หยางเฟยเสวี่ยต้องมีวิธีชักชวนให้ดื่มอยู่แล้ว ไอ้คนนั้นมันฉลาดซะจริง!
ลู่ซิงเฉินส่งแชทส่วนตัวไปหนึ่งข้อความ: "ห้ามดื่มนะ!"
หยางเฟยเสวี่ย: "พี่ใหญ่วางใจเถอะ มีวิธีของตัวเอง เฮ้ย!"
ไม่กี่นาทีต่อมา หยางเฟยเสวี่ยแชทส่วนตัวมา: "ดื่มแล้วค่ะ ดื่มไปร้องไห้ไป น่าสงสารชะมัด พี่ใหญ่ฆ่าลูกชายเขาไว้เหรอ?"
ลู่ซิงเฉิน: "อืม!"
หยางเฟยเสวี่ย: "โอเค วางใจ ฉันจะทำให้เขาดื่มจนหมดเอง!"
ลู่ซิงเฉินอดถามปลาน้ำเงินน้อยไม่ได้: "ห้องข้าง ๆ พูดเรื่องอะไรกัน?"
ปลาน้ำเงินน้อย: "ผู้เฒ่าจี้กำลังด่าตัวเอง ว่าตัวเองเผลอไป อีกคนก็ด่าตามเขา โอ้ สองคนนั้นกอดคอเกาบ่า ใกล้จะสาบานเป็นพี่น้องกันแล้ว!"
ลู่ซิงเฉิน: ...
ไม่ต้องสงสัย หยางเฟยเสวี่ยก็มีเวทมนตร์แบบนี้จริง ๆ !