ผู้เฒ่าจี้มีดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าซ่อนความโศกเศร้าและขุ่นมัวไว้ไม่อยู่
เขาโกรธกรีดกราวว่า “ทำไมที่นี่ถึงมีระเบิดชูทรัพย์… อ๊ะ ระเบิดไข่!”
ลู่ซิงเฉินแสร้งทำเป็นโกรธเคือง “ใช่เลย น่ารังเกียจจริง ๆ ไม่รู้ใครช่างไร้คุณธรรมขนาดนี้ กล้าเอาระเบิดไข่มาโปรยในหมู่บ้านเยียนอี่!”
ผู้เฒ่าจี้กอดแขนที่เลือดไหลไว้แน่น หัวใจเจ็บแปรบราวมีดบาด ปวดใจจนแทบหายใจไม่ออก
เขาบังคับให้ตัวเองใจเย็นและใจเย็นอีก แต่ก็ใจเย็นลงไม่ได้อีกแล้ว
ลูกของเขา ลูกชายคนเดียวของเขา ญาติที่มีเหลืออยู่เพียงคนเดียวในโลกนี้ ก็จากไปเพียงเท่านี้ ระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ ต่อหน้าต่อตา จนไม่เหลือแม้แต่กระดูกสักชิ้น!
แม้เขาจะตายไปแล้ว เขาก็ตั้งใจจะตามหาของวิเศษเพื่อชุบชีวิตคืน
แต่แบบนี้ แม้แต่ร่างกายก็ไม่เหลือ จะชุบชีวิตยังไง?
เขาอยากจะลุกขึ้นโวยวายกับลู่ซิงเฉิน
ทว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่ฝีมือลู่ซิงเฉินเสียหน่อย หรือจะพูดให้ถูก บนผิวหน้ามันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับลู่ซิงเฉินเลยแม้แต่นิด
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังแสร้งว่าไม่รู้จักหลัวจิ่นเฉิง แม้แต่เหตุผลในฐานะญาติที่จะลุกขึ้นโวยวายก็ไม่มี
ผู้เฒ่าจี้คิดไปมาทุกทาง ก็หาทางระบายโทสะใส่ลู่ซิงเฉินไม่ได้สักทาง ความเดือดดาลฉีกอกฉีกใจจนพุ่งเลือดเป็นหยดใหญ่ออกมาทั้งปาก
“ปู๊” เสียงพ่นออกไปไกลโคตร
เกาต้าฟู่ทำตาโต “โธ่เอ๊ย ทำไมอาเจียนเป็นเลือดไปแล้วล่ะ?”
เหยียนเสี่ยวหลิน: “แม่เจ้า ยังไม่ได้ตายพ่อนี่ ไม่ต้องถึงกับหรอก!”
เกาต้าฟู่: “พูดมั่วอย่างนั้นไม่ได้ บางทีอาจตายพ่อบุญธรรมก็ได้นะ!”
พอพ่นเลือดออกไป ความมีสติของผู้เฒ่าจี้กลับคืนมาบ้าง
ช่วงนี้ มุมปากลู่ซิงเฉินเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน
ความมีสติของผู้เฒ่าจี้หายวับไปทันที