ปรมาจารย์เป่ยเย่มองลู่ซิงเฉินด้วยสีหน้าหม่นหมอง "เจ้าคิดว่าแค่นี้จะชนะข้าได้หรือ? ข้าวางแผนมานาน ข้าจะไม่มีแผนสำรองได้อย่างไร? ไร้เดียงสา!"
เกาต้าฟู่เริ่มคึก "งั้นมาสิ มาสิ!"
ปรมาจารย์ปาปูกำหมัด "มาสิ มาสิ!"
ปรมาจารย์เป่ยเย่กัดฟัน "ได้ งั้นก็มาสิ!"
ลู่ซิงเฉินสะบัดแส้งูวิญญาณฟาดใส่ปรมาจารย์เป่ยเย่ พร้อมกับพูดกับปรมาจารย์ปาปูว่า "ปรมาจารย์ เร็วเข้า เอาของดีออกมา!"
ใครจะให้เขามาแบบนั้นได้ล่ะ? รีบจัดการให้ตายเร็ว ๆ ปลอดภัยที่สุด!
น่าโมโหคือ ปรมาจารย์ปาปูขี้เหนียวไม่ยอมใช้ของดี เธอเห็นชัด ๆ ว่าเขาหยิบอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เก็บกลับไป จากนั้นก็หยิบออกมาอีกอัน!
แล้วก็เก็บกลับไปอีก!
ขี้เหนียวขนาดนี้เลยเหรอ?
"แผละ!" เสียงหนึ่ง แส้งูพิษฟาดเข้ากับชายเสื้อของปรมาจารย์เป่ยเย่
ปรมาจารย์เป่ยเย่หลบไปได้ แววตาโกรธเกรี้ยวพลุ่งขึ้น เขาสะบัดแขนเสื้อ "มาเถอะ ให้พวกเจ้าได้เห็นว่านี่คือนกฟีนิกซ์คืนชีพ!"
"ตูม!" เสียงหนึ่ง ไม่ไกลนัก รูปปั้นนกฟีนิกซ์สั่นไหวจะล้ม แสงสีสันสวยงามเจิดจ้า
เสียงนกร้องกังวานดังมา จากนั้นเงาร่างนกฟีนิกซ์สีแดงเพลิงพุ่งขึ้นฟ้า บินวนเวียน หันหัวกลับ ตรงดิ่งมาทางเวทีประลอง!
เหมือนก้อนไฟขนาดยักษ์
เกาต้าฟู่ร้อง "อ๊าว! ไฟกำลังมาอีกแล้ว!"
เจ้าแกะน้อยและหลานหลานบินขึ้นไปขวางนกฟีนิกซ์สีแดงเพลิงไว้
ลู่ซิงเฉินใจหนัก เงาร่างนกฟีนิกซ์นั้นเหมือนจริงมาก แสงสว่างจ้า หลานหลานกับเจ้าแกะน้อยจะจัดการได้อย่างไร?