อาจารย์เหล่ยจินไม่ต้องลงมือด้วยซ้ำ เขาแค่สะบัดแขนเสื้อเล็กน้อย พวกปูกลไกเหล่านั้นก็คลุ้มคลั่งพุ่งเข้าโจมตีปรมาจารย์เป่ยเย่
ปรมาจารย์เป่ยเย่ดูไม่ได้ยิ่งนัก รีบยกมือขึ้นพร้อมพูด "ข้ายอม..."
อาจารย์เหล่ยจินยกมือขึ้นทันใด ไม้เท้าสีดำปรากฏขึ้นในมือ เขาแตะไม้เท้าลงบนพื้นเบา ๆ เวทีประลองก็เกิดลมกรรโชกแรง พัดคำพูดของปรมาจารย์เป่ยเย่กลับเข้าไปในลำคอ
ปรมาจารย์เป่ยเย่ตกใจสุดขีด รีบพูด "ข้าแพ้..."
อาจารย์เหล่ยจินสูดจมูกเหยียดหยาม ปาไม้เท้าสีดำออกไปเบา ๆ
ไม้เท้าพุ่งตรงออกไปราวกับดาวตก เสียบเข้าที่กลางอกปรมาจารย์เป่ยเย่อย่างแรง ปรมาจารย์เป่ยเย่เจ็บปวดร้องครวญคราง คำพูดที่เหลือยังไม่ทันเอ่ยออกมา
พวกปูกลไกฝูงหนึ่งบุกเข้าห้อมทึ้งร่างเขาจนมิด
เสียง "กรุบกรอบ" ดังขึ้น ภายในมีเสียงร้องอย่างทุกข์ทรมานของปรมาจารย์เป่ยเย่ลอดออกมา
ปรมาจารย์เป่ยเย่: "เหลยจิน ข้าผิดไปแล้ว สงสารข้าด้วย..."
ปรมาจารย์เป่ยเย่: "ข้ายอมแพ้...โอ๊ย..."
นักรบชุดเกราะดำกระโดดขึ้นเวที "หัวหน้าทีมหมายเลข 32 ยอมแพ้ การแข่งขันจบลง ทีมหมายเลข 31 ชนะ!"
ปูกลไกยังคงส่งเสียง "กรุบกรอบ" เลือดสีแดงสดเปื้อนเต็มเวทีประลอง
นักรบเกราะดำ: "การแข่งขันจบลง!"
อาจารย์เหล่ยจินโบกมืออย่างไม่รีบร้อน พวกปูเหล่านั้นค่อย ๆ ล่าถอยกลับมาอย่างเชื่องช้า กลิ้งบนเวทีเป็นลูกกลม ๆ ทันใดนั้นก็กลายเป็นลูกบอล กลับมาอยู่ในมืออาจารย์เหล่ยจิน