ปรมาจารย์หนานซิง: "ท่าไหนต่อ?"
ปรมาจารย์เป่ยเย่ไม่สนใจนาง จู่ๆ ก็สะบัดแขนเสื้อ หมอกดำกลุ่มหนึ่งลอยออกมา
ปรมาจารย์หนานซิงตกใจมาก: "เป่ยเย่ อย่า ข้าๆๆ... ข้ายังไม่ได้..."
นางกุมคอด้วยความเจ็บปวด
ลู่เฮ่ายุ่ยและถังฮวนก็สีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน
ลู่ฮ่าวเยว่: "ซิงซิง รีบ ลงไป เราไม่แข่งแล้ว เร็ว!"
เขาปิดจมูกและปาก พร้อมกับจูงมือถังฮวนที่ปิดจมูกปากเหมือนกัน จะกระโดดลงจากเวทีแข่ง
ปรมาจารย์เป่ยเย่หัวเราะเย็น: "พวกเจ้าคิดว่าแค่ปิดจมูกก็พอหรือ? ฮ่าๆ ยานี้ไม่ใช่ยาเดิมแล้ว!"
หนานซิงสีหน้าเปลี่ยนไปมาก: "เป่ยเย่... เป่ยเย่... ช่วยข้า ข้า... ข้าไม่ไหว..."
ปรมาจารย์เป่ยเย่สีหน้าเย็นชา: "เจ้าจะไม่ไหวได้ยังไง? ฮึ เจ้าก็แค่เบี้ยตัวหนึ่งของข้า เจ้าคิดว่าถ้าเจ้าไม่ใช่ปรมาจารย์ด้านสมุนไพร และช่วยหาผังค่ายกลให้ข้าได้ ข้าจะอยู่กับคนโง่แบบเจ้าได้นานขนาดนี้หรือ?"
ดวงตาของปรมาจารย์หนานซิงเอ่อล้นด้วยน้ำตา
แต่เสียดาย ที่นางเศร้าได้ไม่นาน
หมอกดำปกคลุม นางกรีดร้อง "ปั้ง" เสียงหนึ่ง ด้านหลังมีปีกสีดำขนาดใหญ่ผลิออกมา
ใบหน้านางดูน่ากลัว มือทั้งสองเหมือนตะขอ ไม่ต่างจากปีศาจร้าย
ดวงตากลายเป็นสีแดงสด จ้องมองลู่ซิงเฉิน แล้วหัวเราะฮ่าๆ สองครั้ง: "ลู่ซิงเฉิน ข้าจะฆ่าเจ้า!"
เกาต้าฟู่: "พระเจ้า มนุษย์นกอีกแล้ว ข... เชี่ย ข้าทำไมมีหางล่ะ?"
เกาต้าฟู่: "พระเจ้าๆ ข้ามีหางแล้ว ข้ายังไม่มีแรงอีก ใครช่วยข้าที?"