หลังจากผู้เล่นทุกคนถกเถียงกันแล้ว ก็ไม่ได้กังวลมากนัก
เพราะทุกคนล้วนผ่านศึกมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง ทั้งใหญ่ทั้งเล็ก คนที่รอดมาได้ถึงทุกวันนี้ ไม่มีใครใช่ของง่าย
แต่ลู่ซิงเฉินกลับศึกษาประกาศทีละคำ ทีละประโยค
ข้อแรก: เข้าร่วมทั่วทั้งโซน!
ทั้งเขตหัวเซี่ย? นั่นต้องมีคนอีกเท่าไรกัน จะจับมารวมกันตุ๋นมั่วเลยหรือ? ต้องใช้พื้นที่ใหญ่ขนาดไหนกัน?
ข้อสอง: สภาพแวดล้อมในการล่าสังหารที่โหดร้าย?
ครั้งก่อนๆ มาหลายครั้ง ไม่เคยมีการระบุข้อนี้เลย ทว่าแม้แต่ครั้งก่อนๆ สภาพแวดล้อมก็ไม่ได้ดีนัก โดยเฉพาะการล่าสังหารบนทุ่งน้ำแข็งเมื่อคราวก่อน แล้วคราวนี้สภาพแวดล้อมจะโหดร้ายขนาดไหนกัน?
ข้อสาม: NPC ก็เข้าร่วมด้วย
NPC ส่วนใหญ่ ลู่ซิงเฉินยังสู้ได้อยู่ แต่พวกปรมาจารย์น่ะไม่ไหว ไม่ว่าจะเจอใคร ก็มีแต่หนีเอาชีวิต
หรือว่าคราวนี้จะเป็นการฆ่าฟันถล่มทลาย?
วิเคราะห์เสร็จ คนที่คุยกันอยู่บนช่องแชทก็ลดน้อยลงมาก ทุกคนต่างขึ้นเกาะไปสำรวจกันหมด
ลู่ซิงเฉินก็ตัดสินใจขึ้นเกาะเช่นกัน
อีก 5 วันก็เริ่มการล่าสังหารแล้ว ต้องรีบออกไปล่าสัตว์อสูรให้มากๆ เผื่อมีความประหลาดใจอะไรดีๆ!
ลู่ซิงเฉินลุกขึ้น ใช้ป้ายขึ้นเกาะหนึ่งใบ ขึ้นไปยังเกาะหนึ่ง
เกาะเล็กมาก ค่าพลังการต่อสู้ของเธอก็สูง วนดูรอบเดียว สังหารละมั่งไปสองสามตัวก็กลับ
เกาะนั้นไม่มีอะไรเลยจริงๆ
เธอใช้ป้ายขึ้นเกาะไปอีกเกาะหนึ่ง เกาะนี้ใหญ่กว่าเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยก้อนหินสูงต่ำไม่เท่ากัน กระทั่งผลไม้แดงพิศวงก็ไม่มีสักผล