“เสี่ยวเถิง!” ลู่ซิงเฉินร้องเรียก
เถาวัลย์มารทะเลคลี่คลายวูบวาบมานานแล้ว มันมัดเยว่เสี่ยวหนิงไว้แน่นหนา
ลู่ซิงเฉินเดินไปใกล้ จ้องมองเยว่เสี่ยวหนิง ความปรารถนาจะฆ่าผุดขึ้นในใจ!
เก็บไว้ทำไม? ฆ่าซะ!
ความคิดนี้ลอยผ่านหัวเธอเพียงสองสามครั้ง เธอกลับรู้สึกใจหนึ่งลงอย่างอธิบายไม่ได้ ความรู้สึกไม่สบายใจไหลท่วมขึ้นมา
ไม่ได้ ยังไม่ถึงเวลา
เธอมีสัญชาตญาณว่าตอนนี้ฆ่าเยว่เสี่ยวหนิงไม่ได้!
เธอหยิบหินม่านพลังออกมา “ปะ ปะ ปะ” วางม่านพลังกักขังขึ้น แล้วโยนเยว่เสี่ยวหนิงลงไปข้างใน
เยว่เสี่ยวหนิงล้มลงบนแพไม้ เธอเคลื่อนไหวได้เฉพาะภายในรัศมีห้าเมตร โจมตีไม่ได้ และหนีออกไปก็ไม่ได้
บนช่องแชท มีแค่ประกาศของเซี่ยหยุนเฟย รอไปครึ่งชั่วโมงกว่า ก็ไม่เห็นใครอีกสักคนปลุก NPC ให้ตื่นแล้วรับสกิลไปได้
เซี่ยหยุนเฟยดีใจจนแทบลอยขึ้นฟ้า
เซี่ยหยุนเฟย: “ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันคิดว่าต้องมีคนที่สองได้สกิลแน่ ๆ แต่นานขนาดนี้แล้ว พวกคุณก็ยังเรียนสกิลไม่ได้เลยเหรอ?” เซี่ยหยุนเฟย: “การป้องกันระดับซูเปอร์แกร่งมาก ฮ่าฮ่า ตอนนี้ฉันเดินไปท่ามกลางฝูงสัตว์อสูรก็ไม่โดนบาดเจ็บแม้แต่นิด!” เยว่เสี่ยวหนิง: “แกร่งขนาดนั้นแล้ว ยังไม่ยอมไปฆ่าลู่ซิงเฉินอีกเหรอ?” ลู่ซิงเฉินแลชำมองเยว่เสี่ยวหนิงในม่านพลัง สภาพแบนระแบงแบบนี้ยังมีอารมณ์เปิดไฟจุดระเบิดอีก?
ประกาศเกม: [เซี่ยหยุนเฟยปลุกปรมาจารย์ปาปูให้ตื่น ได้รับสกิล: พละกำลังอสูร (กำลังเพิ่มขึ้น 2 เท่า)]