หลานหลานบินกลับมาถามอย่างออดอ้อง:
“เสี่ยวหลู่ ข้าเก่งใช่ไหมล่ะ ผลไม้แดงพิศวงนั่นกินแล้วดีจริง ๆ!”
ลู่ซิงเฉิน:“เหอ!”
เธอมองดูหลานหลานอย่างพิเคราะห์ อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังเชื่อฟังอยู่
เธอหันไปถามเยวี่ยนเสี่ยวหนิงว่า “หลานหลานจะเป็นยังไง?”
เยวี่ยนเสี่ยวหนิงชื่นชมยินดีแทนความทุกข์ของผู้อื่น “เป็นยังไง? ใครจะไปรู้ ยังไงก็ตามสักวันหนึ่งเธอก็ควบคุมมันไม่ได้ จะโดนมันฆ่าตายแหละ ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้นลุ้นระทึก “คุณผู้ใหญ่สั่งแค่ให้ฉันเอาผลไม้แดงพิศวงไปกระจายทั่วทุกแห่ง แต่ฉันก็คิดวิธีขึ้นมาเอง คือเอาผลไม้แดงไปให้สัตว์เลี้ยงของเธอกิน แล้วก็จริงดังคาด หลานหลานกินเข้าไปแล้ว ฮ่าฮ่า ลู่ซิงเฉิน เธอจบแล้ว!”
ลู่ซิงเฉินชักดาบฉางหงออกมา “เสี้ยว” สองทีฟันขาปีกทั้งสองข้างของเยวี่ยนเสี่ยวหนิงขาดกระเด็น แล้วถามอย่างใจเย็นว่า “เอาผลไม้แดงพิศวงไปวางยังไง?”
เยวี่ยนเสี่ยวหนิงปวดจนกรีดร้องไม่หยุด สั่นเทสันตอบว่า “ก็...ก็วางลงบนหินก็...ได้แล้ว...”
ลู่ซิงเฉินหยิบผลไม้แดงพิศวงหนึ่งผลออกมา วางลงบนหินเบื้องหน้า
เห็นผลไม้แดงนั้นขยับตัวเบา ๆ แล้วงอกรากออกจากฐานผลอย่างรวดเร็ว แทงลงไปในหิน แล้วแตกกิ่งก้านใบออกมา
ไม่ต่างอะไรจากที่ลู่ซิงเฉินเคยเห็นมาก่อนเลย
ลู่ซิงเฉิน:“แค่นี้เอง?”
เยวี่ยนเสี่ยวหนิง:“ใช่...”
เธอตะโกนลั่นขึ้นมาเสียงหนึ่ง “ลู่ซิงเฉิน! เธอ เธอ เธอทำอะไรฉัน? ฉันพูดอะไรไป?”
เวลาของการ์ดคำจริงหมดลงแล้ว
ลู่ซิงเฉินก็ถามคำถามที่อยากรู้ครบทุกข้อแล้ว เธอมองดูปีกสองข้างที่เพิ่งงอกใหม่ของเยวี่ยนเสี่ยวหนิง แล้วยิ้มบาง ๆ “เธอน่ะเหรอ พูดไปหมดทุกอย่างแล้ว!”