เว่ยอิงพยักหน้ารัว "ยอมแล้ว ยอมแล้ว ยอมหมดใจเลย ฉันไม่มีความสามารถขนาดเปิดของดี ๆ ได้มากขนาดนี้หรอก!"
ของพวกนี้ ไม่ว่าจะชิ้นไหนก็ล้วนเปิดออกมายากทั้งนั้น
หลายคนล้อมกล่องไม้ ดูแล้วดูอีก ลูบแล้วลูบอีก สุดท้าย เว่ยอิงโบกมือ "เอาล่ะ ซิงเฉิน เธอเก็บไปเถอะ พวกเราเสพสมอารมณ์หมายกันพอแล้ว"
เว่ยหลินและจงเฉียงก็พยักหน้า
ลู่ซิงเฉินกวาดตามองทุกคน "พวกนายไม่เอาเหรอ?"
เว่ยอิงโบกมือ "การฆ่าหมูป่าตัวนี้หลัก ๆ อาศัยอาวุธ กับดัก แล้วก็ฝีมือยิงธนูของเธอ พวกเราทำน้อยเกินไป ได้ผลหลิงแดงมาคนละผล ก็พอใจมากแล้ว"
เว่ยหลินพยักหน้า "ใช่ พวกเราได้ขึ้นเกาะก็เพราะเธอ ที่นี่ก็ได้ทรัพยากรอื่น ๆ อีก เก็บเกี่ยวได้มากแล้ว!"
จงเฉียงก็พยักหน้าแรง
ลู่ซิงเฉินยิ้มบาง ๆ คนพวกนี้ก็จิตใจดีใช้ได้
เมื่อเป็นเช่นนี้ เธอก็จะไม่แสดงท่าทีใจแคบเกินไป
เธอชี้ไปที่กล่องไม้แล้วบอกว่า "อย่างนี้แล้วกัน ตำราวิชาแส้อ่อนเหมาะกับฉันพอดี ฉันเอาละ ส่วนชุดพรางลายก็มีคนละชุด พวกเราคนละชุด ส่วนแบบแปลนกระบี่ยาวที่เหลือ พวกนายสามคนดูแล้วกัน ใครจำเป็นกว่าก็เอาไป"
เว่ยอิงดีใจใหญ่ "อ๊าาาา ให้เสื้อผ้าฉันเหรอ ฉันชอบมากเลย ฮืออออ ฉันเลิฟชุดพรางลายเท่ ๆ มากเลยนะ!"
ชุดพรางลายแบบเดียวกัน แต่สีต่างกัน แบ่งเป็นสีม่วง สีชมพู สีเขียว สีเทา
สุดท้าย ลู่ซิงเฉินเอาสีม่วง เว่ยอิงเอาสีชมพู เว่ยหลินเอาสีเขียว จงเฉียงเอาสีเทา
กระเป๋าสะพายเก็บของของพวกเขาก็ไม่ค่อยมีที่ว่างกันแล้ว ของแบบนี้ก็เลยถือใส่กระสอบกันไป
เว่ยหลินกับเว่ยอิงสองคนมีกระสอบหนังงูคนละใบใหญ่ ไม่รู้ว่าเปิดออกมาได้หรือคราฟท์ขึ้นมา