พูดจบ เสิ่นเยี่ยนก็คว้าไหล่เจิ้งซิ่วหลานอีกครั้ง
วินาทีต่อมา ร่างของเจิ้งซิ่วหลานก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
“แม่!”
เด็กหนุ่มร้องไห้พลางลุกขึ้นจากพื้น ก่อนพุ่งเข้าไปหาแม่แล้วกอดเธอไว้แน่น
เสียงเรียก “แม่” ทำให้เจิ้งซิ่วหลานพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
เธอมองสามีที่ซูบผอมอิดโรย แล้วมองลูกชาย หัวใจราวกับถูกคมมีดกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในวินาทีนี้ เธอได้สติกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์
ไม่มีใครทำร้ายเธอ ไม่มีใครหลอกเธอ และไม่มีใครหวังเงินของเธอ
ตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงคนที่ใกล้ชิดเธอที่สุดสองคนนี้เท่านั้น ที่คอยอดทนและปกป้องเธอเงียบ ๆ มาโดยตลอด
แต่เธอกลับปล่อยให้ความหวาดระแวงอันผิดปกติ ทำให้มองคนที่รักเธอสุดหัวใจเป็นศัตรู
“ขอโทษ…ขอโทษนะ”
ริมฝีปากของเจิ้งซิ่วหลานสั่นระริก ทั้งที่น้ำตาไม่อาจไหล แต่กลับสะอื้นจนแทบหายใจไม่ออก “หลินเฉียง เสี่ยวจวิน ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดจริง ๆ…”
พูดจบ เธอก็กอดลูกชายไว้แน่น พลางตบหลังเขาเบา ๆ
หลินเฉียงลุกขึ้นจากพื้นเช่นกัน เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาของเขาแดงก่ำ เขาเดินเข้าไปกอดแม่ลูกทั้งสองเงียบ ๆ
ครอบครัวสามคนได้กลับมากอดกันอีกครั้งในที่สุด หลังจากห่างหายไปนาน
เสิ่นเยี่ยนยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
วันนี้เขาทดลองแล้ว เพียงแค่ยื่นเส้นผมให้โดยสมัครใจ ก็สามารถทำให้วิญญาณปรากฏตัวขึ้นได้
แต่สภาพจิตใจของเจิ้งซิ่วหลานไม่มั่นคง เขากลัวว่าเธอจะควบคุมตัวเองไม่ได้ จึงไม่ได้ทำเช่นนั้น และทำได้เพียงจับไหล่เธอไว้แบบนี้
“หลินเฉียง ฉันขอโทษนะ”
เจิ้งซิ่วหลานกลับมามีสติอย่างสมบูรณ์ เมื่อมองบ้านที่แทบไม่มีข้าวของอะไรเลย เธอก็รู้สึกผิดจนเกินบรรยาย