เจียงหลานนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าประตูไม่รู้ว่านานแค่ไหน กระทั่งน้ำตาเหือดแห้งไปหมด เธอถึงพยุงกำแพงค่อย ๆ ลุกขึ้น
ลมกลางคืนพัดมา ใบหน้าเย็นวาบ ปะปนกับคราบน้ำตาที่แห้งแล้วจนผิวตึงไปหมด
เธอปาดหน้า ก่อนหมุนตัวกลับเข้าไปในบ้าน
ห้องนั่งเล่นเละเทะไปหมด ข้างขาโซฟายังมีเศษข้อตกลงหย่าที่ถูกฉีกกระจาย เศษกระดาษสีขาวเกลื่อนเต็มพื้น
เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยาก มองความยุ่งเหยิงในห้องอาหารแล้วเหม่อลอยอยู่นาน
ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้...
วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของพวกเขาแท้ ๆ ก่อนเลิกงานเธอยังอุตส่าห์ไปรับของขวัญที่สั่งไว้ ตั้งใจจะทำให้เขาประหลาดใจด้วยซ้ำ
ใครจะไปรู้ว่าเหยียนจือโทรมาบอกว่าได้รับบาดเจ็บ เธอเลยรีบร้อนออกไปทั้งที่ยังวางของขวัญไม่ทัน
เธอแค่อยากไปดูให้แน่ใจว่าเขาไม่เป็นไร แล้วก็กลับมาเท่านั้น
แต่ใครจะรู้ว่าที่นั่นไม่ได้มีใครได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด กลับเป็นงานเลี้ยงวันเกิดที่จัดขึ้นเพื่อเธอ
ฉันแค่เป็นห่วงเหยียนจือ แล้วฉันผิดตรงไหน ทำไมคุณถึงเข้าใจฉันบ้างไม่ได้เลยนะ...
เจียงหลานคิดไม่ตก
สามีผู้อ่อนโยนในวันวาน คืนนี้กลับเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน แววตาเต็มไปด้วยความดุดันและทั่วทั้งร่างแผ่รังสีอำมหิต
ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงยิ้มขื่นพลางพึมพำกับตัวเองว่า “ฉันทำเรื่องพังอีกแล้ว”
แต่ในแววตาของเธอกลับมีความมุ่งมั่นอยู่ด้วย
สามี ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่หย่ากับคุณหรอก!
จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เจียงหลานคิดว่าเสิ่นเยี่ยนโทรมา จึงหยิบมือถือขึ้นมาอย่างดีใจ แต่พอเห็นชื่อที่บันทึกไว้ว่า “น้องชายเหยียนจือ” แววตาของเธอก็เผยความผิดหวังออกมา